อนที่หมอนั่นยังเป็นลูกน้องฉัน แค่ฉันกระแอมคำเดียวมันก็แทบจะก้มหัวรับคำสั่ง พอตอนนี้… คนหมดอำนาจก็เหมือนหมาหัวเน่า หึๆ โทษทีนะเสี่ยวลั่ว เป็นเพราะฉันจัดการเรื่องไม่เด็ดขาดเองแหละ ด่วนใจร้อนลากเธอมาเสียเที่ยวแท้ๆ”
ลั่วหยางตอบเสียงกลั้วหัวเราะ “คุณลุงเยี่ยก็พูดเกินไปครับ เชื่อเถอะ ผู้อำนวยการหม่าอะไรนั่น… อีกไม่นานก็ต้องบากหน้ากลับมาอ้อนวอนให้ผมไปช่วยอยู่ดี ถึงตอนนั้นผมจะขุดคุ้ยความลับในหลุมนั่นให้กระจ่างเอง”
“หมอนั่นก็แค่รับปากส่งเดชตามมารยาท เธอเชื่อคำพูดลมๆ แล้งๆ แบบนั้นด้วยหรือไง”
ชายหนุ่มเหยียดยิ้ม นัยน์ตาสาดประกายความมั่นใจเด็ดขาด “เชื่อสิครับ เพราะงานนี้… ทั้งประเทศก็มีแค่ผมคนเดียวที่เอาอยู่”
ชายชราหัวเราะหึๆ ในลำคอ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าคนอย่างเธอต้องทำได้ เอาเป็นว่าคราวหน้าฉันจะลงพื้นที่ไปกับเธอด้วย ฉันเองก็อยากจะเห็นกับตาเหมือนกันว่าไอ้เรื่องลี้ลับพรรค์นี้มันเป็นยังไงกันแน่”
ทว่าจู่ๆ บรรยากาศก็เปลี่ยนฉับ เยี่ยอี้หมิงหรี่ตาลง เปลี่ยนเรื่องดื้อๆ “เสี่ยวลั่ว… ฉันขอถามอะไรเธอสักเรื่องสิ”
“มีอะไรก็ว่ามาเลยครับคุณลุงเยี่ย”
ชายชราปรายตามองจับผิด “คือว่านะ… ความสัมพันธ์ของเธอกับเยี่ยจือเ
