โมง ลั่วหยางลากสังขารกลับมาทิ้งตัวลงบนเตียงในห้องตัวเอง ต้องใช้เวลาสูดหายใจลึกๆ อยู่นานกว่าจะสลัดอาการปวดหัวตึบๆ ทิ้งไปได้
เอาล่ะ… ดัชนีแพทย์ไท่ชู… ตราประทับวิญญาณ…
ในห้วงสมาธิ ภาพของปรมาจารย์อิ๋งหมาที่ขี่แสงสีทองร่วงหล่นจากฟากฟ้าพลันฉายชัด ชายชราในนิมิตร่ายรำด้วยท่วงท่าพิลึกพิลั่น พร้อมกับบ่นพึมพำมนตราขมังเวทโบราณไม่ขาดปาก
ต่างจากการสืบทอดวิชาของจี้รูปหัวกะโหลกอูซวี ที่ถูกสลักลงในจิตวิญญาณโดยตรง ลั่วหยางทำได้เพียงถอดรหัสและลักจำผ่าน ‘มิติความทรงจำ’ ของหน้ากากสำริดเท่านั้น เพื่อฝึกปรือ ‘วิชาประทับวิญญาณบรรพกาล’ ให้แตกฉาน มันไม่มีทางลัดอื่นใด เขาต้องเร่งซึมซับวิชาขมังเวทนี้ให้กลายเป็น ‘อาวุธร้าย’ ประจำตัวโดยเร็วที่สุด ก่อนที่หม่าจงหัวจะบากหน้าโทรมาอ้อนวอนให้เขาออกโรงไปกู้สถานการณ์อีกครั้ง
เอาล่ะ… มาเริ่มร่ายรำกันต่อเลย!