เกือบครึ่งชั่วโมง กว่าจะกดวางสาย โทรศัพท์ในมือลั่วหยางก็ร้อนจี๋จนแทบจะทอดไข่สุก
ประจวบเหมาะกับที่การ์ตูนในทีวีฉายจบตอนพอดี
ลั่วหยางหันไปสั่งการ “เหม่ยฉี ได้เวลานอนแล้วครับ กลับเข้าห้องเร็ว”
ยัยหนูตัวแสบปีนลงจากโซฟาอย่างอืดอาด ยักไหล่เล็กๆ ทำหน้าตาเซ็งโลก “ก็ได้ค่า… ใครใช้ให้คุณลุงลั่วเป็นผู้ปกครองชั่วคราวของหนูล่ะคะ ขัดใจไม่ได้อยู่แล้วนี่”
ลั่วหยางอ้าปากค้าง โดนเด็กลูบคมจนเถียงไม่ออกอีกตามเคย
ภารกิจส่งเข้านอนก็ทำเอาเขาปวดขมับไม่แพ้กัน กว่าจะตะล่อมให้ยัยหนูซุกตัวใต้ผ้าห่มได้ก็หืดขึ้นคอ แถมแม่หนูน้อยยังตั้งแง่ดึงดันจะฟังนิทานก่อนนอนให้ได้ ไม่เล่าก็ไม่ยอมหลับ ไอ้คนโสดอย่างเขาจะไปเคยเล่านิทานมุ้งมิ้งแบบนั้นที่ไหน สุดท้ายเลยต้องขุดเอานิทานสยองขวัญระดับตำนานอย่าง ‘แม่เฒ่าหมี’ ที่แม่เคยเล่าขู่ตอนเด็กๆ มาเล่าให้ฟังแก้ขัด
แต่เวรเอ๊ย… ลืมไปว่านั่นมันนิทานผีหลอกเด็กนี่หว่า
ผลปรากฏว่าซ่งเหม่ยฉีกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ผวาเข้ามากอดคอเขากลมดิก ไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนหนักกว่าเดิม ลั่วหยางจึงต้องรับกรรม นั่งบีบนวดความจำเล่านิทานเรื่องใหม่ปลอบขวัญไปอีกยกใหญ่…
กว่าจะจัดการมหกรรมวุ่นวายนี้จบก็ปาเข้าไปเกือบชั่ว
