ะอ่วนถึงได้หาตัวช่วยเนี่ย เข้าใจไหมยัยหนู!
ยังไม่ทันที่ลั่วหยางจะอ้าปากแก้ตัว ซ่งเหม่ยฉีก็แหกปากตะโกนทะลุไมค์ “คุณแม่ขา! คุณแม่ก็คุยกับคุณลุงลั่วไปสิคะ อย่ามารบกวนเวลาหนูดูการ์ตูน บ๊ายบายค่ะ!”
ปลายสายอย่างเยี่ยจือเองก็ถึงกับใบ้รับประทานไปเหมือนกัน
สุดท้ายหน้าจอโทรศัพท์ก็ต้องสลับกลับมาเป็นใบหน้าของผู้ใหญ่สองคนเผชิญหน้ากันข้ามระยะทางนับพันกิโลเมตรอีกครั้ง… ฝ่ายหญิงอึดอัด ฝ่ายชายก็กระอักกระอ่วน มวลความเขินอายลอยฟุ้งไปหมด
“เอ่อ… งานที่นั่นราบรื่นดีไหมครับ” ลั่วหยางงัดมุกคลาสสิกขึ้นมาทำลายบรรยากาศ
“ก็ราบรื่นดีค่ะ บริษัทเราลงทุนในเหมืองลิเธียมแห่งนี้มาสามปีเต็มแล้ว ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน ปลายปีนี้ก็น่าจะเริ่มทดลองผลิตได้แล้วล่ะ” รอยยิ้มภาคภูมิใจระบายชัดบนใบหน้าของหญิงสาว
“เยี่ยมไปเลยครับ แต่ผมดูสภาพแวดล้อมรอบๆ แล้วค่อนข้างทุรกันดารเอาเรื่อง ยังไงคุณก็ระวังเรื่องความปลอดภัยด้วยนะครับ”
“รับทราบค่ะ… ว่าแต่ เหม่ยฉีอยู่บ้านไม่ได้ป่วนจนคุณปวดหัวใช่ไหมคะ”
“ไม่เลยครับ เหม่ยฉีเป็นเด็กดีมาก เลี้ยงง่ายสุดๆ”
“ถ้าอย่างนั้น… ฉันพาคุณเดินชมวิวรอบๆ นี้ดีไหมคะ”
“ยินดีครับ”
วิดีโอคอลมาราธอนครั้งนี้ลากยาวไป