จนน่าหงุดหงิด
พรึ่บ!
สือเฟยที่นอนนิ่งเบิกตาโพลงขึ้นมากะทันหัน!
ในเสี้ยววินาทีนั้น ประกายแสงสีเขียวเข้มสว่างวาบพาดผ่านรูม่านตาของเขา มันรวดเร็วและจางหายไปในพริบตา ต่อให้ใช้เครื่องมือแพทย์ที่ล้ำสมัยที่สุดก็ไม่มีทางจับภาพได้ทัน แต่ภายใต้สภาวะเหนือสัมผัสของลั่วหยาง แสงสีเขียวอัปมงคลนั่นกลับถูกตอกตรึงอยู่ในสายตาอย่างชัดเจน
ลั่วหยางสะท้านเยือกในอก ในที่สุดก็หาต้นตอเจอสักที
เพียงแต่สาเหตุที่แท้จริง มันไม่ได้อยู่ในขอบเขตของ ‘ศาสตร์การแพทย์’ แต่มันอยู่ในดินแดนของ ‘วิชาขมังเวท’ ต่างหาก
“โฮก!” สือเฟยแผดเสียงคำรามกึกก้องปานสัตว์ป่า ใบหน้าบิดเบี้ยวเกร็งกระตุก ฉายแววดุร้ายอำมหิตจนน่าขนลุก
ลั่วหยางหรี่ตาลง ลองหยั่งเชิงดู “คุณสือครับ คุณรู้สึกปวดตรงไหนหรือเปล่า”
สิ้นเสียงคำถาม ร่างท่อนบนของสือเฟยก็กระตุกเฮือก เด้งพรวดขึ้นจากเตียงอย่างรุนแรง! ทว่าดีดตัวขึ้นมาได้แค่คืบเดียวก็ถูกสายรัดกระชากดึงรั้งเอาไว้ หมอนั่นออกแรงดิ้นพล่านบ้าคลั่งจนโครงเตียงเหล็กส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะฉีกขาด
“คุณสือ ใจเย็นก่อน ผมมาช่วยคุณ บอกมาสิว่าไปจับโดนอะไรมา” ลั่วหยางใช้น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงพลังกดดัน หลอกล่อให้อีกฝ่ายยอม
