อ… เข้าใจแล้วครับ เชิญคุณตามสบายเลย ผมขอตัวไปรอข้างนอกก่อน”
ประตูห้องถูกปิดงับลงสนิท
ลั่วหยางปรับลมหายใจให้สงบ ก่อนจะเพ่งสมาธิพินิจสือเฟยอย่างละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว
สีผิวของชายวัยกลางคนดูเป็นปกติ ไม่มีร่องรอยเส้นเลือดดำคล้ำของการถูกพิษ จังหวะหายใจสม่ำเสมอ พลังชีพจรก็เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น ไม่ได้มีทีท่าอ่อนแรงแม้แต่น้อย
หลังการประเมินด้วยตาเปล่า ข้อสรุปเดียวที่ลั่วหยางสัมผัสได้คือ… สือเฟยก็แค่คนร่างกายกำยำที่กำลังหลับสนิท สุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์เต็มร้อย ไม่ได้มีเค้าโครงของคนที่กำลังป่วยหนักปางตายเลยสักนิด
สมองของลั่วหยางแล่นปรู๊ด เขาตัดสินใจดึง ‘พลังวิญญาณ’ ในร่างออกมากระตุ้นการทำงานของ ‘กายาจิตขมังเวท’ ดึงตัวเองเข้าสู่ ‘สภาวะเหนือสัมผัส’ ทันที
หากเปรียบวิชากายาจิตขมังเวทเป็นเครื่องยนต์ พลังวิญญาณก็คือเทอร์โบชาร์จเจอร์ชั้นยอด ในยามปกติเครื่องยนต์ย่อมเดินเบาตามรอบ แต่ทันทีที่เทอร์โบถูกจุดระเบิด ประสาทสัมผัสทั้งหมดจะถูกรีดเร้นจนทะลุขีดจำกัดของมนุษย์
ทว่า ต่อให้กวาดตามองผ่านสภาวะเหนือสัมผัส ลั่วหยางก็ยังหาความผิดปกติไม่เจอ ไม่มีการติดเชื้อ ไม่มีรอยโรค สภาพร่างกายของคุณลุงคนนี้จัดอยู่ในเกณฑ์สมบูรณ์แบบ
