เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งสาง เยี่ยจือก็พาซ่งเหม่ยฉีมาส่งถึงหน้าบ้าน
วันนี้เธอมาในลุคเวิร์กกิ้งวูแมน เสื้อสูทสีดำเข้าชุดกับกระโปรงทรงสอบรัดรูป ขับเน้นทรวดทรงโค้งเว้าเย้ายวนตา แฝงกลิ่นอายความสวยดุระดับนางพญา
ส่วนซ่งเหม่ยฉีสวมชุดเจ้าหญิงสีชมพูฟูฟ่อง มือเล็กลากกระเป๋าเดินทางลายการ์ตูนใบจิ๋ว น่าเอ็นดูเหมือนเคย
ลั่วหยางเดินไปเปิดประตูรั้วต้อนรับ “พี่เยี่ย เหม่ยฉี อรุณสวัสดิ์ครับ”
เยี่ยจือมองชายหนุ่ม นัยน์ตาคู่สวยแฝงแววอ่อนโยนจางๆ
ซ่งเหม่ยฉีเงยหน้าจิ้มลิ้ม ถามเสียงใสแจ๋ว “คุณลุงลั่วคะ วันนี้หนูตั้งใจใส่ชุดใหม่มาเลย คุณลุงว่าหนูสวยไหม?”
ลั่วหยางย่อตัวลงลูบผมเด็กน้อย แล้วยิ้มตอบ “เหม่ยฉีสวยที่สุดในโลกเลยครับ”
แม่หนูน้อยลากกระเป๋าเดินเตาะแตะเข้าบ้าน ปากเล็กๆ บ่นอุบอิบ “ลมปากผู้ชาย หนูเข้าใจค่ะ ไว้หนูมีน้องสาวเมื่อไหร่ คุณลุงก็เลิกพูดแบบนี้แล้ว”
ลั่วหยางชะงักค้างเป็นหิน ปริมาณข้อมูลจากปากเด็กสี่ขวบมันหนักหน่วงเกินไป จนสมองผู้ใหญ่อย่างเขายังประมวลผลตามไม่ทัน
เยี่ยจือยกมือกุมขมับ ผ่านไปพักใหญ่ถึงยอมดึงมือลงด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก
“เอ่อ… พี่เยี่ยครับ คุณบินกี่โมงนะ?” ลั่วหยางรีบเปลี่ยนเรื่องแก้สถานก