อู่เซิ่งหลานตกใจกลัวจนหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
หยางหลงเองก็ขวัญหนีดีฝ่อ สองขาอ่อนปวกเปียกสั่นเป็นเจ้าเข้า
มีเพียงลั่วหยางที่ยังคงความเยือกเย็น ทว่าลึกๆ เขาก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่
จังหวะนั้น ไอ้หนุ่มลายสักเต็มแขนก็ปรี่เข้ามาหา ถ่มน้ำลายใส่หน้าหานเซ่าคุนอย่างจัง “ไอ้เวรเอ๊ย ผู้หญิงของฉันแกยังกล้าหยาม… ซัดเหล้าไปกี่แก้วถึงได้กร่างคับจอขนาดนี้วะ!”
เสลดก้อนโตพุ่งแหมะเข้ากลางหน้าหานเซ่าคุนพอดิบพอดี ความเหนียวหนืดของมันไหลย้อยปิดตาไปข้างหนึ่งอย่างน่าสมเพช
อู่เซิ่งหลานเพิ่งดึงสติกลับมาได้ สัญชาตญาณสั่งให้เธอรีบควักโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมกดรอยสาย 110
“ถ้าแกกล้ากดโทร... ฉันเอาตายแน่” ไอ้หนุ่มทรงดังโงะชี้หน้าขู่ฟ่อ รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน
มือเรียวบางสั่นระริก โทรศัพท์ร่วงหลุดมือหล่นกระแทกพื้นเสียงดังแกรก
หยางหลงที่เมื่อครู่ยังขาสั่นพั่บ จู่ๆ ก็อยากสวมบทฮีโร่หน้าสิ่วหน้าขวาน ทะเล่อทะล่าเอาตัวเข้ามาบังหน้าอู่เซิ่งหลานไว้
“ละ… ลูกพี่ นี่มันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ เพื่อนผมทำตัวไม่รู้ที่ต่ำที่สูง ผมขอเป็นตัวแทนขอโทษก็แล้วกัน ลูกพี่เห็นแก่หน้าผมสักครั้ง… ปล่อยให้เรื่องนี้มั
