นจบๆ ไปเถอะครับ”
ไอ้หนุ่มดังโงะตวาดเสียงเหี้ยม “แกมันสวะตัวไหนวะ จะให้ฉันเห็นแก่หน้าแกเนี่ยนะ ถุย… เสนอหน้ามาหาตีนแท้ๆ”
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือหนาตบฉาดเข้าที่หน้าหยางหลงเต็มแรง พริบตาเดียวรอยนิ้วมือสีแดงเถือกก็ปูดบวมช้ำ มันโดนตบไปแล้วยังมองไม่ทันด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายใช้มือข้างไหนลงมือ
ลั่วหยางกลับมองเห็นทุกการเคลื่อนไหวทะลุปรุโปร่ง หากคิดจะสกัดกั้น ด้วยระยะประชิดแค่นี้ เขาเพียงยกมือขึ้นก็ปัดป้องได้สบาย แต่ปัญหาคือ… ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องทำแบบนั้น หยางหลงอุตส่าห์เสนอหน้าสวมบทฮีโร่พิทักษ์สาวงามตัดหน้าไปแล้ว เขาจะหน้าด้านไปแย่งซีนฉกชิงความดีความชอบของมันได้ยังไง
ไอ้หนุ่มดังโงะกระชากคอเสื้อหยางหลงฉับพลัน ก่อนจะออกแรงเหวี่ยงเต็มเหนี่ยว ร่างผอมแห้งเซถลาไปชนกระแทกโต๊ะอาหาร จานซาซิมิทูน่าครีบน้ำเงินร่วงคว่ำ เนื้อปลาแล่บางเฉียบราคาสูงลิ่วกระจายเกลื่อนพื้น
“น้องสาว… มารู้จักกันหน่อยไหม” ไอ้หนุ่มดังโงะจ้องโลมเลียอู่เซิ่งหลานด้วยสายตาหื่นกระหาย มุมปากแสยะยิ้มหยาบโลน
“กะ… แกถอยไปนะ” อู่เซิ่งหลานขวัญหนีดีฝ่อ นัยน์ตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา พร้อมจะปล่อยโฮได้ทุกเมื่อ
ไอ้หนุ่มดังโงะสาวเท้าคุกคามเข้าหาหญิงสาว หยางห