ลั่วหยางชะงักกับสถานการณ์ตรงหน้า คิ้วขมวดเข้าหากัน “ขอโทษนะครับ คุณคือ… เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า”
ชายวัยกลางคนฉีกยิ้มกว้าง “ผมแซ่โจว โจวซินฝูครับ ว่ากันตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้เจอกัน”
“อ้าว ถ้าอย่างนั้นที่คุณโจวทำแบบนี้มัน…” ลั่วหยางยิ่งงุนงง คนไม่เคยรู้จักมักจี่ จู่ๆ จะมาประเคนมื้อหรูชุดใหญ่ให้กันดื้อๆ แบบนี้เนี่ยนะ
โจวซินฝูรีบอธิบายด้วยท่าทีนอบน้อมประจบประแจง “คืออย่างนี้นะครับ บอสใหญ่เพิ่งโทรมาหาผมเมื่อครู่ บอกว่าคุณลั่วกำลังดื่มอยู่ที่นี่ เลยกำชับให้ผมดูแลต้อนรับคุณลั่วให้ดีที่สุด เบื้องบนสั่งการลงมาทั้งที ผมจะกล้าละเลยได้ยังไงล่ะครับ ส่วนเหล้าสองขวดนี้เป็นคอลเลกชันส่วนตัวของผมเอง เชิญคุณลั่วกับเพื่อนๆ ดื่มกันให้เต็มที่เลยครับ”
สายตาของเพื่อนร่วมรุ่นทั้งสี่คู่ตวัดขวับมาจ้องหน้าลั่วหยางเป็นตาเดียว หมอกระจอกที่เพิ่งลาออกจากโรงพยาบาลอย่างมัน… ไปรู้จักบิ๊กบอสทรงอิทธิพลระดับนี้ได้ยังไงวะ
ลั่วหยางใจกระตุก เอ่ยถามหยั่งเชิง “คุณหลิวเหรอครับ”
โจวซินฝูยิ้มรับ “คุณเยี่ยครับ”
ที่แท้ก็เป็นเยี่ยจือ ลั่วหยางหลุดหัวเราะในลำคอเมื่อถึงบางอ้อ ความจริงเขาควรจะนึกถึงเธอเป็นคนแรกด้วยซ้