ำ เพราะก่อนออกจากบ้าน เธอเพิ่งถามว่าร้านอยู่ไกลไหมและเขาก็บอกชื่อภัตตาคารนี้ไป แต่ท่าทีนักเลงจ๋าแถมยังเล่นใหญ่เบอร์นี้ของโจวซินฝู ดันทำให้เขานึกไปถึงหลิวโย่วสุ่ยซะได้
“คุณลั่วต้องการรับอะไรเพิ่มอีกไหมครับ” โจวซินฝูค้อมตัวถามต่อ
ลั่วหยางส่ายหน้า “พอแล้วครับ แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่ ขอบคุณสำหรับเหล้านะครับ คุณไปทำธุระเถอะ”
โจวซินฝูโค้งตัวเก้าสิบองศา “ขอให้คุณลั่วกับเพื่อนๆ ทานกันให้อร่อยนะครับ ขาดเหลืออะไรเรียกพนักงานได้ตลอดเวลา” กล่าวจบก็หมุนตัวเดินออกไปอย่างรู้มารยาท
อาหารมื้อหรูระดับท็อปคลาสถูกยกมาเสิร์ฟจนล้นโต๊ะ ทว่าพอเห็นสารพัดเมนูแพงหูฉี่วางเรียงรายเบื้องหน้า ผนวกกับเหล้าชั้นดีที่ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ ไอ้เพื่อนผู้ชายทั้งสามคนกลับกลืนน้ำลายฝืดคอ อารมณ์อยากอาหารมลายหายไปดื้อๆ
อุตส่าห์เรียกมันมาเพื่อเหยียบหัวโชว์พาวเวอร์แท้ๆ แต่ดันโดนลั่วหยางตอกกลับหน้าหงายด้วยบารมีที่เหนือชั้นกว่าเป็นร้อยเท่า… เจอแบบนี้ใครมันจะไปแดกข้าวลงคอ
“เนื้อวากิวนี่ละลายในปากเลยนะ ทำไมพวกนายไม่กินกันล่ะ” กลายเป็นอู่เซิ่งหลานเพียงคนเดียวที่คีบกินอย่างเอร็ดอร่อย อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
หานเซ่าคุนแค่นเสียง