ขึ้นจมูก แขวะด้วยความหมั่นไส้ “ยุคนี้เอาเนื้อวัวบ้าบออะไรมาเสิร์ฟก็เคลมว่าเป็นวากิวทั้งนั้นแหละ ที่นี่เสฉวนนะเว้ย จะไปมีวากิวแท้ได้ยังไง”
จางไป๋รีบผสมโรงแขวะเสียงขุ่น “ลั่วหยาง แอบไปรู้จักบิ๊กบอสเยี่ยอะไรนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ แน่จริงก็เรียกเขามาแนะนำให้พวกเราทำความรู้จักบ้างสิ”
ลั่วหยางจุดรอยยิ้มบาง ตอกกลับหน้าตาย “เขาคงไม่อยากรู้จักนายหรอก”
ใบหน้าของจางไป๋ดำทะมึนปานก้นหม้อ น้ำเสียงกระด้างขึ้นทันควัน “ลั่วหยาง… แกหมายความว่ายังไงวะ”
ลั่วหยางตอบเสียงเรียบ “ไม่ได้มีอะไรซับซ้อน ก็แค่เปรียบเทียบดู… สมมติแกรู้จักแจ็ค หม่า แล้วฉันสั่งให้แกเรียกเขามานั่งก๊งเหล้าทำความรู้จักกับพวกเราตรงนี้… คิดว่าระดับนั้นเขาจะมาไหม”
จางไป๋หน้าม้านไปในทันที มันจุกจนเถียงไม่ออก เพราะสิ่งที่ลั่วหยางพูดคือความจริงทุกประการ
บ้านมันรวยก็จริง ทรัพย์สินระดับหลายสิบล้านน่ะมีแน่ เทียบในรุ่นเดียวกันก็ถือว่าตบหน้าคนไปได้เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ แต่ถ้านำไปเทียบกับอภิมหาเศรษฐีตัวจริง… เงินแค่นั้นก็เป็นได้แค่เศษเงินทอน ชนชั้นต่างกัน สังคมต่างกัน… จะเอาบารมีอะไรไปเชิญเขามารู้จัก
อู่เซิ่งหลานสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่พุ่งปะทะกัน รีบ
