คว้าขวดเหล้าเก่าเก็บมารินให้หนุ่มๆ พลางไกล่เกลี่ยสถานการณ์ “เอาน่า นานๆ ทีพวกเราจะได้มารวมตัวกัน ต้องสนุกกันสิ มา… ชนแก้ว”
“ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อน” หานเซ่าคุนผุดลุกขึ้นเดินหนีออกจากห้อง ตอนนี้แค่มองหน้าลั่วหยางมันก็หงุดหงิดจนแทบคลั่ง อารมณ์อยากก๊งเหล้าพังทลายไม่เหลือชิ้นดี
หยางหลงยกเหล้าขึ้นจิบ พยายามหาเรื่องจับผิดต่อ “ลั่วหยาง เมื่อกี้บอสใหญ่อะไรนั่น… เป็นคนขับรถมาส่งแกเหรอวะ”
ลั่วหยางส่ายหน้า “เปล่า ตอนแกโทรมาฉันอยู่บ้าน มันอยู่ใกล้ๆ นี่เองเลยเดินมา”
หยางหลงหลุดหัวเราะเยาะ “บังเอิญจังวะ แกเช่าบ้านอยู่แถวนี้เหรอ”
ลั่วหยางตอบหน้านิ่ง “ไม่ได้เช่า”
“อาศัยบ้านญาติอยู่ล่ะสิ” จางไป๋รีบสอดขึ้นมา ไม่รอให้อีกฝ่ายอ้าปาก มันก็งัดบทสั่งสอนชีวิตฉบับลูกเศรษฐีขึ้นมาพล่ามต่อ “ลั่วหยาง ไม่ได้อยากจะเสือกหรอกนะ แต่ต่อให้แกรู้จักบิ๊กบอสอะไรนั่น แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร สุดท้ายผู้ชายอย่างพวกเราก็ต้องยืนด้วยลำแข้งตัวเองเว้ย ฉันเข้าใจดี… รสชาติของการต้องเกาะคนอื่นกินมันน่าอึดอัด ฉันมีบ้านอีกหลังอยู่แถวเขตเมืองใหม่ เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันปล่อยเช่าให้แกถูกๆ ก็แล้วกัน จ่ายมาแค่เป็นพิธีก็พอ”
“ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ
