… พอดีเพิ่งสอยวิลล่าในหมู่บ้านข้างๆ มาหลังนึง เพิ่งย้ายเข้าไปอยู่เมื่อวันนี้นี่เอง” ลั่วหยางตอกกลับหน้าตาเฉย
“พรวด—” หยางหลงพ่นเหล้าเจี้ยนหนานชุนบ่มสามสิบปีที่เพิ่งกรอกเข้าปากออกมาเต็มพิกัด
จางไป๋นั่งอึ้งใบ้แดก จ้องหน้าลั่วหยางด้วยสายตาเลื่อนลอย สภาพมันตอนนี้… ไม่ต่างอะไรกับไอ้โง่ที่ถูกตบหน้ากลางสี่แยก
แค่อยากหาที่ระบายความเหนือกว่า แค่อยากจะอวดรวยข่มขวัญนิดหน่อย… แกจำเป็นต้องงัดของหนักมาฟาดหน้ากันซ้ำแล้วซ้ำเล่าขนาดนี้เลยหรือไง
“ลั่วหยาง ดูไม่ออกเลยนะ เพิ่งเรียนจบมาปีเดียว นายซื้อวิลล่าได้แล้วเหรอ ไปทำธุรกิจอะไรมาถึงรวยขนาดนี้เนี่ย” สายตาที่อู่เซิ่งหลานทอดมองลั่วหยางเปล่งประกายแพรวพราว ท่าทีเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
ลั่วหยางยังพอมีความรู้สึกดีๆ ต่ออู่เซิ่งหลานอยู่บ้าง จึงส่งยิ้มบางตอบกลับ “เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไง ว่าลาออกจากโรงพยาบาลแล้ว แต่ก็ยังเป็นหมอ อาชีพหลักก็ต้องรักษาคนไข้สิ”
“หมอบ้าอะไรจะหาเงินได้เยอะขนาดนั้น” ยังไม่ทันที่ลั่วหยางจะอธิบาย จางไป๋ก็พุ่งทะลุกลางปล้อง ตัดสินเอาเองเสร็จสรรพ “แกอย่ามาขี้โม้หลอกพวกเราเลย พ่อแม่ฉันก็เป็นหมอ พ่อเป็นถึงหัวหน้าแผนกโรคติดต่อ ส่วนแม่ก็เป็นแพทย
