ลง จางไป๋ และหานเซ่าคุน ทั้งสามตัวผู้ได้แต่เบิกตาดูเหตุการณ์อย่างขี้ขลาด ไม่กล้าแม้แต่จะขยับปากห้ามสักครึ่งคำ
ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ฝ่ามือหนึ่งพุ่งคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อด้านหลังของไอ้กุ๊ยทรงดังโงะ ก่อนจะออกแรงกระชากร่างมันจนปลิวกระเด็นถอยหลัง
ลั่วหยางลงมือแล้ว
ไอ้หนุ่มนี่จะตบตีไอ้เพื่อนผู้ชายสามตัวนั้นยังไง เขาคร้านจะใส่ใจ พ่อแม่ไม่สั่งสอน ก็ปล่อยให้ตีนสังคมกระทืบสั่งสอนซะบ้าง แต่ถ้ามันคิดจะล้ำเส้นมารังแกผู้หญิงอย่างอู่เซิ่งหลาน… เขาคงปล่อยผ่านไม่ได้ อู่เซิ่งหลานทิ้งความประทับใจที่ดีไว้ให้เขาไม่น้อย หากปล่อยให้เธอถูกย่ำยีโดยยืนดูดาย มันจะไม่กลายเป็นว่าเขาสันดานระยำยิ่งกว่าไอ้ขี้ขลาดสามตัวนั้นอีกหรือไง
ไอ้หนุ่มดังโงะเซถอยไปสองก้าวถึงตั้งหลักได้ มันจ้องหน้าลั่วหยางด้วยความตกตะลึง ที่มันไม่ลงมือกับลั่วหยางตั้งแต่แรก เป็นเพราะหมอนี่เอาแต่ยืนเงียบเชียบ มันจึงนึกว่าเป็นแค่ไอ้กระจอกที่กลัวจนหัวหด ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ จะกล้าพลิกมาเป็นฝ่ายเปิดฉากซัดมันตรงๆ
“แกวอนหาที่ตายนักใช่มั้ย” ไอ้หนุ่มดังโงะคว้าเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งขึ้นมา ง้างสุดแขนหมายฟาดกบาลให้แหลก
“พวกคุณทำอะไรกันน่ะ” เสียงของโจวซินฝู
