ันก็ควรมีโมเมนต์ฟินๆ ตามสไตล์พระเอกนางเอกสิ ใครจะไปคิดว่าหมอนี่จะทิ้งดาวคณะไว้ข้างถนนหน้าตาเฉย ขืนฉากนี้หลุดไปอยู่ในซีรีส์ มีหวังคนดูแห่ส่งใบมีดโกนไปปาดคอผู้กำกับแน่
ขนาดหนังผู้ใหญ่ฝั่งเกาะ เขายังไม่ดำเนินเรื่องขัดใจคนดูเบอร์นี้เลย
ลั่วหยางเลิกคิ้ว ย้อนถามซื่อบื้อ “ทำไมล่ะ จะให้ช่วยเรียกแท็กซี่ให้เหรอ”
หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ข่มความคันไม้คันมืออยากพุ่งไปทุบอกกว้างๆ นั่น ก่อนจะปั้นหน้าเขินอาย ส่งสายตาอ่อยเบอร์สุด “ก็นายบอกเองว่าบ้านอยู่แถวนี้… ไม่คิดจะชวนฉันไปนั่งพัก ดื่มน้ำชา หรือทำอะไรสักหน่อยเหรอ”
“ดึกป่านนี้แล้ว ฉันง่วง ไว้คราวหน้าเถอะ” ลั่วหยางปัดตกข้อเสนออย่างไร้เยื่อใย
อู่เซิ่งหลาน “…”
วินาทีที่ชายหนุ่มคว้าข้อมือลากเธอหลบรัศมีอันตรายในภัตตาคาร หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดจากขั้ว วาดภาพไปไกลว่าเขาต้องเป็นสุภาพบุรุษผู้แข็งแกร่งและอบอุ่น… แต่ที่ไหนได้ ธาตุแท้มันคือไอ้ท่อนไม้ไร้ความรู้สึก ทื่อยิ่งกว่าเสาไฟฟ้าริมทาง
“งั้นแยกกันตรงนี้นะ ลาก่อน” ว่าจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไปหน้าตาเฉย แม้แต่เงาแท็กซี่ยังไม่คิดจะโบกให้
ทิ้งให้อู่เซิ่งหลานยืนอ้าปากค้างอยู่ใต้ต้นพู่ระหง ปล่อยสายลมเย็นยะเยือกพัดผมปลิว
