ลายสักระเบิดเสียงหัวเราะเยาะ “แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ โทรกริ๊งเดียวจะสั่งประธานหลิวถ่อมาหาแกได้เนี่ยนะ ฝันกลางวันอยู่หรือไง”
ลิ่วล้อปลายแถวยกแขนลายพร้อยชี้หน้าตวาดกร้าว “แกขู่ใครอยู่วะ คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกฉันจับแกหักขาแน่”
พวกลิ่วล้อขยับตัว เตรียมพุ่งเข้าตะลุมบอน
ลั่วหยางเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้กังวล “ถ้าพวกแกคันไม้คันมืออยากจะรุมจริงๆ รอฉันต่อสายแป๊บเดียว… ก็คงไม่ขาดใจตายหรอกมั้ง”
ไอ้หนุ่มลายสักกางแขนออก เป็นสัญญาณเบรกพวกลูกน้อง ชั่วพริบตาลั่วหยางก็กดวิดีโอคอลหาเบอร์หลิวโย่วสุ่ยเรียบร้อย
แต่ความฉิบหายดันไปตกอยู่ที่หานเซ่าคุน ไอ้ตัวเสือกที่คลุกคราบน้ำมันจนตัวมันแผลบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา แสร้งสวมบทเพื่อนผู้หวังดีสุดหัวใจ “ลั่วหยาง แกเลิกแอ็กอาร์ตซะทีเถอะ ฉันรู้จักไส้พุงแกดี ประธานหลิวทรงอิทธิพลขนาดนั้น คนอย่างแกจะไปมีปัญญารู้จักได้ยังไง เลิกดันทุรังแล้วรีบก้มหัวขอโทษลูกพี่เขาซะ ควักตังค์จ่ายค่ารักษาไป เรื่องมันจะได้จบๆ”
ลั่วหยางปรายตามองหานเซ่าคุนด้วยความสมเพช… ไอ้เวรนี่ไม่ได้โง่หรอก แต่มันเลวจากสันดานต่างหาก
หานเซ่าคุนรีบสลับโหมดปั้นหน้ายิ้มประจบประแจงทันควัน “พี่ชายครั
