งไปหาลั่วหยางโดยไม่ลังเล
หานเซ่าคุนรีบเด้งตัวลุกพรวด ฉีกยิ้มประจบสอพลอพลางยื่นมือออกไปรอเชกแฮนด์ “คุณอาครับ ผมหานเซ่าคุน ไม่ทราบว่าคุณอาคือ…”
ทว่าชายวัยกลางคนกลับเดินเบี่ยงหลบหานเซ่าคุนไปหน้าตาเฉย ไม่แม้แต่จะปรายตามองหรือยื่นมือตอบ เขาก้าวไปหยุดยืนเคียงข้างลั่วหยาง แผ่นหลังที่ยืดตรงเมื่อครู่ค้อมต่ำลงเก้าสิบองศา ใบหน้าท้วมฉีกยิ้มประจบเอาใจจนแก้มแทบปริ “คุณลั่วครับ… ผมไม่ทราบล่วงหน้าเลยว่าท่านจะให้เกียรติมาเยือน ขาดตกบกพร่องต้อนรับไม่ดี ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ครับ”
เพื่อนร่วมรุ่นทั้งสี่ชีวิต... ชายสามหญิงหนึ่ง ช็อกตาตั้งอ้าปากค้างกันถ้วนหน้า
โดยเฉพาะหานเซ่าคุนที่ยังยืนเก้อค้างในท่ารอจับมือ สีหน้าของมันในตอนนี้… โคตรจะดูไม่ได้
ปั้นหน้าแอ็กอาร์ตข่มคนอื่นมาตั้งนาน... ที่แท้ตัวตลกในห้องนี้กลับเป็นฉันเองซะงั้น