เสิร์ฟกรูเข้ามาเคลียร์ซากอาหารบนโต๊ะอย่างฉับไว ปูผ้าผืนใหม่เอี่ยม พร้อมเปลี่ยนชุดจานชามช้อนส้อมให้ใหม่ยกเซต
เชฟใหญ่เริ่มลงมือปรุงอาหารโชว์สดๆ ท่วงท่าลื่นไหลชำนาญการ สมฐานะเชฟมือทองประจำภัตตาคารหรู
จู่ๆ หยางหลงก็นึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง หัวเราะร่วนพลางเอ่ยแซว “เซิ่งหลาน... งานใหญ่อลังการเบอร์นี้ คงไม่ใช่ฝีมือ… แฟนเธอหรอกนะ”
สายตาของจางไป๋และหานเซ่าคุนตวัดขวับไปรวมที่อู่เซิ่งหลานทันที ในใจแอบร้อนรุ่ม ถ้าเรื่องนี้เป็นจริง ความหวังที่จะโปรยเสน่ห์จีบดาวคณะคงต้องพับเก็บถาวร บารมีคนกระเป๋าหนักระดับนี้… ไม่ใช่สิ่งที่กระจอกอย่างพวกมันจะงัดข้อสู้ได้เลย
อู่เซิ่งหลานเม้มปากยิ้มหวาน “พวกนายอย่ามาพูดจาเลอะเทอะ ฉันไม่รู้จักเถ้าแก่ภัตตาคารนี้สักหน่อย แล้วตอนนี้… ฉันก็ยังไม่มีแฟนด้วย”
ใบหน้าของหยางหลง จางไป๋ และหานเซ่าคุน พลันฉีกยิ้มกว้างอย่างลืมตัว… งานนี้ยังมีหวังเว้ย
ทว่าจังหวะนั้นเอง ผู้จัดการร้านที่เพิ่งเดินออกไปก็กลับเข้ามา พร้อมเดินนำหน้าชายวัยกลางคนผู้ทรงภูมิ ทว่าใบหน้านั้นกลับดูแปลกตา… ไม่มีใครในห้องนี้คุ้นหน้าเขาสักคน
ชายวัยกลางคนก้าวพ้นขอบประตู กวาดสายตามองรอบห้องปราดหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าตรงดิ่
