เศษมาให้อีกสองขวด ขวดแรกคือเจี้ยนหนานชุนบ่มสามสิบปี และอีกขวดคือไวน์แดงวินเทจจากไร่ในฝรั่งเศสครับ”
“นี่เถ้าแก่ของพวกนาย… คงไม่ใช่สหายรบเก่าพ่อฉันอีกคนหรอกนะ” หานเซ่าคุนสมกับฉายานักร้อยดาบ เรื่องหน้าหนาแอ็กอาร์ตโชว์สาวขอให้บอก
หยางหลงกับจางไป๋หันขวับไปจ้องหน้าหานเซ่าคุนโดยไม่ได้นัดหมาย
สหายรบพ่อแกกระจายอยู่ทั่วทุกมุมโลกเลยหรือไง ทำไมไม่ให้พ่อแกเหาะขึ้นสวรรค์ไปเลยวะ
“แล้วเถ้าแก่พวกนายเป็นใครกัน” จางไป๋รีบแทรก หาช่องชุบตัวเอาหน้าให้ตัวเองบ้าง “บางทีอาจเป็นคนไข้ที่พ่อแม่ฉันเพิ่งรักษาหาย แหม… เล่นใหญ่เบอร์นี้เกรงใจแย่เลย”
สีหน้าหยางหลงเจื่อนสนิท ใจจริงก็อยากหาซีนอวดบารมีบ้าง แต่ขืนอ้างว่าระดับเถ้าแก่ภัตตาคารหรูเคยไปสั่งทำบานหน้าต่างอะลูมิเนียมกิ๊กก๊อกที่โรงงานเขา… มันก็กระดากปากเกินรับไหว
อู่เซิ่งหลานเอ่ยปาก “ถ้าไม่รบกวนเกินไป ช่วยเชิญเถ้าแก่ของพวกคุณมาทำความรู้จักหน่อยได้ไหมคะ พวกเราจะได้ขอบคุณต่อหน้า”
สมกับเป็นผู้หญิงทำงานสายการตลาด วิธีคิดชั้นเชิงเหนือกว่าพวกสวะขี้โม้ลิบลับ
“ด้วยความยินดีครับ ผมจะรีบไปเรียนเชิญเถ้าแก่เดี๋ยวนี้” ผู้จัดการร้านค้อมศีรษะรับคำก่อนหมุนตัวเดินออกไป
พนักงาน
