จริงๆ ถ้าวันไหนตกอับขั้นสุด ค่อยบากหน้าไปขอให้ช่วยก็แล้วกัน”
“เอ้า กินเหล้ากันต่อสิวะ” หยางหลงปรายตามองลั่วหยางอย่างสมเพช
ลั่วหยางเอื้อมมือไปคว้าขวดตงฟางหง ทว่ากลับเบาหวิว “อ้าว… เหล้าหมดแล้วนี่”
จางไป๋ฉวยจังหวะทำหน้าใหญ่ใจโตทันที “ลั่วหยาง แกเดินไปเรียกพนักงานให้เอามาเพิ่มอีกขวดไป มื้อนี้ฉันเป็นเจ้ามือเอง ตงฟางหงสั่งมากระดกให้ยับไปเลย ไม่อั้นเว้ย”
ลั่วหยางผุดลุกขึ้นยืนตามนั้น เขาตั้งใจจะออกไปสั่งเหล้าให้ แล้วค่อยฝากพนักงานเข้ามาบอกลาว่ามีธุระด่วนต้องขอตัว
ทว่ายังไม่ทันขยับตัว บานประตูห้องวีไอพีกลับถูกผลักออกกว้าง พนักงานเสิร์ฟเจ็ดแปดคนเดินเรียงแถวเข้ามาในห้อง นำขบวนโดยชายในชุดเชฟใหญ่ระดับหัวป่าก์ พร้อมรถเข็นอาหารคันโตที่ตามหลังมาติดๆ
คนทั้งโต๊ะรวมถึงลั่วหยางชะงักงัน งงเป็นไก่ตาแตกกับสถานการณ์อลังการตรงหน้า
ผู้จัดการร้านรูปร่างสูงโปร่งเดินตามเข้ามาสมทบ โค้งคำนับด้วยท่วงท่าสง่างาม
“คุณผู้ชายและคุณผู้หญิงทุกท่าน เถ้าแก่ของเราตั้งใจส่งเชฟใหญ่มาปรุงอาหารมื้อท็อปคลาสให้พวกท่านชมกันสดๆ วัตถุดิบเนื้อวากิวส่งตรงจากญี่ปุ่น ผสานทูน่าครีบน้ำเงินจากมหาสมุทรแอตแลนติก นอกจากนี้… เถ้าแก่ยังมอบเครื่องดื่มสุดพิ
