อันที่จริงกระบวนการนี้ควรจะจบเร็วกว่านี้มาก แต่เพราะช่วงแรกเขาเสียเวลาไปกับการดึงสมาธิเตลิดเปิดเปิงกลับมา
“สะ… เสร็จหรือยังคะ” เสียงหวานดังอู้อี้ลอดมาจากใต้ผ้าห่ม
“เรียบร้อยครับ” ชายหนุ่มตอบ
เดิมทีเขาตั้งใจจะหันหลังเปิดทางให้หญิงสาวสวมเสื้อผ้า ทว่าเยี่ยจือกลับพรวดพราดสะบัดผ้าห่มออกแล้วผุดลุกขึ้นนั่งดื้อๆ!
สี่ตาประสานกันอีกระลอก มวลอากาศภายในห้องพลันแข็งค้าง!
ไร้ซึ่งถ้อยคำเอื้อนเอ่ย ทว่าต่างฝ่ายต่างสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาที่ซุกซ่อนอยู่ลึกๆ สนามแม่เหล็กลี้ลับดึงดูดให้ร่างของทั้งสองค่อยๆ โน้มเข้าหากัน ระยะห่างถูกร่นลงทีละมิลลิเมตร ริมฝีปากเกือบจะแนบชิดกันอยู่รอมร่อ…
กริ๊ง! กริ๊ง! ทว่าจู่ๆ เสียงริงโทนโทรศัพท์ของลั่วหยางก็แผดลั่นทำลายบรรยากาศจนยับเยิน!
ลั่วหยางสะดุ้งเฮือกสุดตัว รีบหดคอถอยฉากกลับมาแทบไม่ทัน
เยี่ยจือรีบมุดตัวกลับเข้าใต้ผ้าห่มเป็นพัลวัน คราวนี้หล่อนไม่ได้คลุมโปง แต่ใบหน้าสวยจัดนั้นแดงเถือกไปทุกตารางนิ้วจนหาพื้นที่สีขาวไม่เจอ
ลั่วหยางล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏชื่อ ‘หยางหลง’ เพื่อนร่วมชั้นสมัยวิทยาลัยแพทย์ ชายหนุ่มเลิกคิ้วประหลาดใจ
“ผะ… ผมขอรับสายก่อนนะ”
“รับเถอะค่ะ” เยี่ยจือช้อนตาขึ้น
