มหาจักรพรรดิอูเหรินผ่อนลมปราณและค่อยๆ ก้มหน้าลง
จอมปีศาจสองตนพุ่งเข้าโจมตีทันใดแต่ถูกจอมปีศาจขุนเขาตนนั้นขวางเอาไว้“ช้าก่อน เขาอาจเป็นเหมือนท่านผู้นั้น”
ได้ยินเช่นนี้ เหล่าจอมปีศาจต่างหยุดมือลง แต่ยังไม่ละวางความระวังตัวและเข้าไปล้อมมหาจักรพรรดิอูเหรินอย่างรวดเร็ว
มหาจักรพรรดิอูเหรินลอยขึ้นไปบนอากาศ สองมือห้อยลงมาตามธรรมชาติ กระดูกสันหลังขยับขึ้นลงตามการหายใจที่หนักอึ้ง
ภายในเตาหลอมฟ้าดิน เมื่อผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากเห็นตัวเขาและแน่ใจว่าเป็นเขาแล้ว ทุกคนจึงมีความหวังโชติช่วงขึ้นมา เพียงแต่อยู่ๆ เขาก็หยุดนิ่งไป ชวนให้รู้สึกกระวนกระวายใจ
“เขาเป็นอะไรไปแล้ว”
“เมื่อครู่คล้ายว่าจอมปีศาจพูดกับเขา”
“หรือว่าเขาจะไม่ได้มาช่วยพวกเรา”
“เขาแค่คนเดียวจะสังหารสัตว์ปีศาจทั้งหมดได้อย่างไร”
“จบเห่แล้ว ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็ยากจะหนีพ้นความตาย”
“อาศัยโอกาสนี้รีบหนีเถิด! อย่าได้หวังว่าจะมีคนมาช่วยอีกเลย!”
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ต่างถกเถียงกัน ทันใดนั้นก็มีผู้ฝึกยุทธ์กลุ่มหนึ่งบินออกจากช่องว่างของเตาหลอมฟ้าดิน หวังว่าจะหนีออกไปจากที่แห่งนี้
แต่พวกเขายังไม่ทันออกไปก็ถูกสัตว์ปีศาจจำนวนมากขวางเอาไว้ ทำให้พวกเขาต้องตกลงสู่ความสิ้นหวังอีกครั้ง
เจ็ดจอมปีศาจกลับไม่ได้สนใจเหตุการณ์ในเตาหลอมฟ้าดิน พวกมันเอาแต่จ้องเขม็งไปที่มหาจักรพรรดิอูเหรินด้วยกลัวว่าเขาจะลงมืออีกครั้ง
พวกมันหาใช่คู่ต่อสู้ของมหาจักรพรรดิอูเหริน!
มหาจักรพ
