มมั่นใจ “เชื่อมือผมเถอะ ไม่ต้องพึ่งมีดหมอ ไม่ต้องทนกลืนยาขมๆ แน่นอน”
“ถ้าอย่างนั้น… เข้าไปในห้องคุณเถอะค่ะ” เยี่ยจือก้มหน้าหนีสายตา พวงแก้มแดงจัดยิ่งกว่าลูกตำลึงสุก
ลั่วหยางใจเต้นกระหน่ำรัว “เข้าไป… ในห้องผมเหรอครับ”
เยี่ยจือกวาดสายตามองซ้ายทีขวาที ขัดเขินจนแทบจะม้วนตัว “หรือว่า… คุณอยากจะให้ทำตรงนี้ล่ะคะ”
“งะ… งั้นเข้าไปในห้องผมก็แล้วกันครับ”
ลั่วหยางกลืนน้ำลายลงคอ ขืนปล่อยให้ซ่งเหม่ยฉีผลีผลามเปิดประตูออกมาจ๊ะเอ๋ตอนที่เขากำลัง ‘ลงมือรักษา’ หน้าอกแม่ของเธอเข้า… มีหวังเด็กน้อยได้มโนเตลิดเปิดเปิงไปยันดาวอังคารแน่
ดูเหมือนเยี่ยจือจะมีความกังวลแบบเดียวกันเป๊ะ เธอจึงจงใจเดินไปตะโกนบอกลูกสาวหน้าห้อง
“เหม่ยฉี เดี๋ยวคุณลุงลั่วจะรักษาอาการป่วยให้แม่นะลูก หนูอาบน้ำแปรงฟันแล้วเข้านอนไปก่อนได้เลยนะ”
ซ่งเหม่ยฉีชะโงกหน้าออกมาตอบรับอย่างว่าง่าย “ค่า… หม่าม้ากับคุณลุงไปทำธุระกันเถอะ ต้องมีความสุขกันมากๆ นะจ๊ะ ไม่ต้องห่วงหนูหรอก”
ลั่วหยางปรายตามองเด็กแก่แดดแวบหนึ่ง นึกค่อนขอดในใจ… ยัยเด็กแสบ ตัวแค่นี้รู้ด้วยเหรอว่าความสุขที่ผู้ใหญ่เขาทำกันมันคืออะไรน่ะฮะ!
เยี่ยจือแสร้งกระแอมไอแก้เก้อ “ลั่วหยาง… เราไปกันเถอ
