โทรทัศน์กำลังฉายซีรีส์วังหลังย้อนยุค
ซ่งเหม่ยฉีนอนขดตัวบนโซฟา กระดิกเท้าเล็กๆ ดูอย่างออกรส
ลั่วหยางไม่สนใจซีรีส์สักนิด แต่สนใจซ่งเหม่ยฉีมากกว่า เด็กสี่ขวบควรดูการ์ตูนสิถึงจะถูก ดันมานั่งติดหนึบกับซีรีส์ชิงดีชิงเด่นในวังหลัง วุฒิภาวะเกินวัยแบบนี้คงทิ้งห่างเด็กทั้งประเทศไปไกลลิบ
เสียงผู้หญิงกรีดร้องอ้อนวอนดังแว่วมาจากห้องหนังสือ… เยี่ยจือกำลังดูคลิปนั้นอยู่
ซ่งเหม่ยฉีไม่ได้ยินเสียงพวกนั้น แต่สำหรับโสตประสาทของลั่วหยางมันชัดเจนแจ่มแจ้ง เขาแทบอยากลุกไปเคาะประตูเตือนให้เธอเบาเสียงลงหน่อย ขืนเด็กได้ยินเข้าคงเป็นแผลในใจแน่
“คุณลุงลั่ว พรุ่งนี้วันเสาร์ พาหนูกับคุณแม่ไปดูแพนด้าที่สวนสัตว์ดีไหมคะ” บางทีซีรีส์อาจจะเริ่มยืดเยื้อ ซ่งเหม่ยฉีถึงเปลี่ยนเป้าหมายมาหาผลประโยชน์เข้าตัวเองแทน
“พรุ่งนี้… ลุงต้องย้ายเข้าบ้านใหม่น่ะ” ลั่วหยางบอกปัดนุ่มนวล
“หนูกับคุณแม่ก็ต้องย้ายไปด้วยกันใช่ไหมคะ”
ลั่วหยางถึงกับไปไม่เป็น แม่ลูกย้ายเข้าบ้านผู้ชาย… แล้วจะนับเป็นความสัมพันธ์แบบไหนกันล่ะ แต่ขืนอธิบายเรื่องพรรค์นี้ให้เด็กฟังสติคงกระเจิง
“คุณลุงลั่ว ตกลงว่าจีบผู้หญิงเป็นไหมเนี่ย” ยัยหนูรุกฆาตต่อ
ลั่วหยางตามจังหวะแ
