หมือนกัน เขาจะงี่เง่าโกรธเธอได้ยังไง
“ตอนแรกไม่คิดจะเล่าหรอก แต่รู้สึกว่าไม่ควรมีความลับต่อกัน เลยอยากอธิบายให้ฟัง” พอได้ระบายออกไป หญิงสาวก็ดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
ลั่วหยางยิ้มบาง “มันนึกว่าตัวเองฉลาดที่ขุดหลุมดักผม แต่คงฝันไม่ถึงหรอกว่าผมได้คลิปเด็ดนั่นมาจากหลิวโย่วสุ่ยแล้ว”
“ตอนเห็นมันคุกเข่าต่อหน้าคุณ ฉันสะใจสุดๆ เลย มันคงเกลียดคุณเข้าไส้แล้วแน่ๆ” เยี่ยจือหัวเราะจนตัวสั่น ทรวดทรงองค์เอวสั่นไหวไปตามจังหวะ
“พี่เยี่ย พรุ่งนี้เช้าผมจะรักษาเหม่ยฉีเป็นครั้งสุดท้าย แล้วผมก็จะย้ายออกแล้วนะ” ลั่วหยางเข้าประเด็น
รอยยิ้มบนใบหน้าเยี่ยจือชะงักค้าง หายไปในพริบตา “คุณจะย้ายไปไหน”
ลั่วหยางเล่าเรื่องที่หลิวโย่วสุ่ยประเคนวิลล่าให้ฟังคร่าวๆ ส่วนเรื่องที่โดนอีกฝ่ายทดสอบวางแผนหลอก เขาเลือกจะข้ามไป ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ
“ย้ายบ้านเรื่องใหญ่ตั้งเยอะแยะ พรุ่งนี้วันเสาร์พอดี เดี๋ยวฉันไปช่วยจัดการ” เยี่ยจืออาสา
“เอ่อ…”
หญิงสาวตวัดสายตาขุ่นขวาง “คุณช่วยฉันตั้งหลายเรื่อง ฉันจะช่วยคุณกลับสักเรื่องไม่ได้หรือไง”
“ก็ได้ครับ พรุ่งนี้เราค่อยไปดูด้วยกัน” ลั่วหยางรีบรับคำ ขืนเถียงต่อมีหวังโดนโกรธยาว
หมดประเด็นสนทนา