บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก
เยี่ยจือร้อนรนใจ กลัวลั่วหยางจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนไปกระตุกหนวดเสืออย่างหลิวโย่วสุ่ย แต่ก็พูดโพล่งออกไปต่อหน้าไม่ได้
หลิวโย่วสุ่ยแค่นหัวเราะทำลายความเงียบ “หมอเทวะลั่ว… ฉันเพิ่งช่วยคุณไว้แท้ๆ ทำแบบนี้ไม่คิดจะไว้หน้ากันบ้างเลยหรือไง”
ลั่วหยางสวนกลับเสียงเรียบ “ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ใช่หมอที่กดบัตรคิวแล้วจะได้ตรวจ อยากให้ผมรักษา ก็ต้องทำตามกฎ รับคนไข้วันละเคส… วันนี้ผมแหกกฎมามากพอแล้ว”
เจียงเยว่กัดฟันกรอด สวนเสียงแข็ง “นายแหกกฎเพิ่มอีกสักรอบมันจะตายหรือไง”
ลั่วหยางส่ายหน้าปฏิเสธหน้าตาย
เจียงเยว่เตรียมจะอ้าปากด่า แต่โดนสายตาคมกริบของหลิวโย่วสุ่ยปรามไว้ก่อน
“นึกไม่ถึงว่าหมอเทวะลั่วจะเป็นคนยึดมั่นหลักการขนาดนี้… ตกลง พรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่” น้ำเสียงของเจ้าพ่อมาเฟียแฝงความขุ่นเคืองไว้ชัดเจน
เจียงเยว่ตวัดสายตาอาฆาตใส่ลั่วหยาง ก่อนจะเข็นรถเจ้านายมุ่งหน้าไปที่ประตู
เยี่ยจือทำตัวไม่ถูก กว่าจะเชิญคนระดับนี้มาได้แทบรากเลือด ธุระสำคัญก็ยังไม่ได้คุย ลั่วหยางดันมาไล่แขกเสียดื้อๆ เธอพยายามจะอ้าปากรั้งตัวเขาไว้หลายหน แต่สุดท้ายก็จำต้องกลืนคำพูดลงคอ
จังหวะนั้น ลั่วหยาง
