องก็ไม่ขึ้นสนิมสีเขียวปื้ดแบบนี้อีก สรุปมันทำจากอะไรกันแน่
ลั่วหยางทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิ วางหน้ากากไว้บนตัก รวบนิ้วชี้และกลางเข้าด้วยกัน โคจรพลังวิญญาณวาดผนึกล่องหนกลางอากาศ
สัญลักษณ์รูป ‘△’ ถูกสลักลงไป มันคล้ายกับ ‘ตราประทับชะตาขมังเวท’ แต่ไม่ใช่ นี่คือ ‘ตราประทับวิญญาณ’ หนึ่งในวิชาประทับวิญญาณบรรพกาล... ใช้สำหรับปลุกเสกและเชื่อมจิตเข้ากับวัตถุ
นี่คือศาสตร์แห่งมหาอาคม วิชาแพทย์ไม่ต้องพึ่งพามุทราหรือผนึก แต่วิชาอาคมขาดสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ ถึงอย่างนั้น… ตอนนี้เขาก็เพิ่งบรรลุแค่ตราประทับวิญญาณอันนี้อันเดียว
เมื่อวาดผนึกเสร็จ ลั่วหยางก็อัดพลังวิญญาณสายหนึ่งเข้าไปในหน้ากาก พริบตานั้น ตราประทับล่องหนก็เปล่งแสงสีเขียวมรกตสว่างวาบ ลวดลายและอักขระทั้งหมดปรากฏชัดเต็มสองตา
และในเสี้ยววินาทีต่อมา… ความเชื่อมโยงอันเร้นลับระหว่างเขากับวัตถุโบราณก็บังเกิดขึ้น
