ผลกตรงดิ่งมาหาลั่วหยาง ส่งเสียงเรียกใสแจ๋วมาแต่ไกล “คุณลุงลั่ว”
ลั่วหยางปรามเสียงนุ่ม “เดินช้าๆ ระวังล้มลูก”
“ไม่ล้มหรอกค่า ไม่ล้ม…” เด็กน้อยแกว่งมืออย่างมั่นใจ ทว่าสิ้นคำ ร่างเล็กก็เสียศูนย์ถลาคะมำลงกับพื้น
“เหม่ยฉี!” เยี่ยจือหน้าถอดสี พุ่งพรวดเข้าไปหา แต่ระยะห่างเกินกว่าจะคว้าทัน
วูบ!
เงาร่างหนึ่งตวัดผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว วงแขนแกร่งช้อนร่างเด็กน้อยขึ้นมาอุ้มไว้ก่อนที่ร่างเล็กจะกระแทกพื้น
ลั่วหยางนั่นเอง การเคลื่อนไหวของเขาปราดเปรียวดุจเสือชีตาห์ ‘กายาจิตขมังเวท’ ยกระดับประสาทสัมผัสและปฏิกิริยาตอบสนองของเขาจนเหนือล้ำกว่าคนทั่วไปหลายขุม
เจียงเยว่เบิกตาขึ้นเล็กน้อย หล่อนคาดไม่ถึงว่าไอ้หมอเถื่อนจอมหยิ่งจะไม่เพียงมีวิชาแพทย์พิสดาร แต่ยังซ่อนทักษะการเคลื่อนไหวที่เฉียบคมถึงเพียงนี้
ลั่วหยางอุ้มร่างเล็กไปวางบนเบาะโซฟาข้างหลิวโย่วสุ่ย
“คุณลุงลั่ว ความจริงลุงไม่ต้องรับหนูก็ได้นะ หนูแค่… ล้อเล่นเฉยๆ ค่า” นิสัยหัวดื้อถอดแบบมารดามาไม่มีผิดเพี้ยน
ลั่วหยางเลิกขากางเกงเด็กน้อยขึ้น เผยให้เห็นท่อนขาที่ลีบเล็ก แม้การรักษาครั้งก่อนจะทำให้หนูน้อยฝืนเดินได้บ้าง แต่กล้ามเนื้อน่องกลับไม่ได้ฟื้นตัวตาม ผิวหนังหุ้มก
