ระดูกดูราวกับกิ่งไม้แห้ง
หลิวโย่วสุ่ยปรายตามองสภาพขานั้น ในใจลอบกังขา… ขาลีบตายขนาดนี้ ยังมีหวังอีกเหรอ
ลั่วหยางล้วงตลับยาพลาสติกสีขาวออกจากกระเป๋ากางเกง ป้ายเนื้อครีมขุ่นออกมาเล็กน้อย ก่อนชโลมทาลงบนขาทั้งสองข้างของซ่งเหม่ยฉีอย่างเบามือ
จมูกของมาเฟียใหญ่กระดิกเบาๆ กลิ่นหอมประหลาดเตะจมูกจนอดสงสัยไม่ได้ “นั่นยาอะไรน่ะ”
ลั่วหยางตอบหน้าตาย “ครีมหยกขาว สูตรลับเฉพาะของผม ใช้ควบคู่กับการรักษา จะช่วยกระตุ้นเส้นประสาทที่เสื่อมสภาพได้อย่างชะงัด”
ขณะพูด เขาก็กด ‘ดัชนีแพทย์ไท่ชู’ ลงบนน่องของหนูน้อย ขับเคลื่อนพลังเพื่อฟื้นฟูเส้นประสาทฟิบูลาร์ที่ตายด้าน
“แหกตา! แกกำลังต้มตุ๋นคนอื่นอีกแล้วนะ ไอ้ครีมสูตรลับบ้าบออะไรนั่น แกกล้าส่งให้ฉันเอาเข้าแล็บตรวจหรือเปล่า” หวังซุ่นลี่ได้ทีแหวใส่
ลั่วหยางเมินเสียงหมาเห่า สมาธิจดจ่ออยู่กับการรักษาเพียงอย่างเดียว
“ไม่กล้าล่ะสิ ฉันว่าแล้วเชียว ไอ้ครีมนั่นมันต้องเป็นยาเถื่อน แกคิดจะปั่นหัวใครวะ” หวังซุ่นลี่รุกไล่ไม่เลิก มันพุ่งพรวดเข้ามา หวังฉกตลับยาในมือซ้ายของลั่วหยางหน้าตาเฉย
ลั่วหยางเบี่ยงตัววูบ เก็บตลับยาลงกระเป๋าอย่างแนบเนียน
แน่นอนว่ามันเป็นยาปลอม ส่วนผ