สมร้อยเปอร์เซ็นต์คือ แชมพู ครีมอาบน้ำ และเศษสบู่ก้อนนิดหน่อย ที่เขาต้องเล่นใหญ่เบอร์นี้ ก็เพื่อสร้างอุปทานหมู่ ยกระดับความลึกลับให้หลิวโย่วสุ่ยรู้สึกทึ่งไปอีกขั้น ขืนใช้แค่สองนิ้วจิ้มๆ โดยไม่พึ่งยาเลย คนไข้ย่อมคลางแคลงใจเป็นธรรมดา
“เอาออกมาเดี๋ยวนี้”
หวังซุ่นลี่กัดไม่ปล่อย ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวต่อ มือเรียวข้างหนึ่งก็พุ่งมากระชากคอเสื้อมันรั้งไปด้านหลังอย่างแรง มันเสียศูนย์ถลาถอยหลังคล้ายคนเมา ยังไม่ทันหันไปมองว่าใครลงมือ…
เจียงเยว่ก้าวประชิดตัว
หวังซุ่นลี่โกรธหน้าดำหน้าแดง ยกนิ้วกลางชี้หน้าบอดี้การ์ดสาว “แก…”
กร๊อบ!
ยังไม่ทันสิ้นเสียงด่า เจียงเยว่ตวัดมือคว้าหมับเข้านิ้วกลางที่ยื่นมา ก่อนจะออกแรงหักย้อนศรอย่างไร้ความปรานี เสียงกระดูกหักลั่นดังสะท้านโถง
“อ๊ากกก!” หวังซุ่นลี่แหกปากโหยหวน ทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น
เจียงเยว่ไม่ได้หยุดแค่นั้น ฝ่าเท้าเรียวตวัดถีบยอดอกส่งร่างไอ้เฒ่าล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปคลุกฝุ่น สภาพดูไม่จืด
หวังซุ่นลี่ส่งสายตาละห้อยไปหาสองพ่อลูกตระกูลซ่ง หวังให้พวกมันออกหน้าปกป้องหรืออย่างน้อยก็ช่วยพยุง ทว่าทั้งคู่กลับยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ไม่คิดจะขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ตัดกลับมาที
