่โซฟา ครีมหยกขาวกำมะลอถูกนวดคลึงจนซึมซาบเข้าสู่เรียวขาทั้งสองข้างของซ่งเหม่ยฉีจนหมดจด
หวังซุ่นลี่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล กุมนิ้วที่บิดเบี้ยวพลางแหวใส่ไม่เลิก “ลั่วหยาง แกเป็นศิษย์ฉัน มีน้ำยาแค่ไหนทำไมฉันจะไม่รู้ ฉันขอเตือนให้แกหยุดเล่นละครปาหี่ได้แล้ว ไอ้ครีมหยกขาวสับปรับนั่น แท้จริงมันก็แค่ยาชา แกทาให้คนไข้ไม่รู้สึกเจ็บ จะได้ฝืนเดินให้ดูสองสามก้าว เอาไว้หลอกแดกตังค์เศรษฐีใช่ไหมล่ะ”
หลิวโย่วสุ่ยปรายตามองหวังซุ่นลี่ ก่อนจะเบือนหน้าไปรอดูว่าลั่วหยางจะโต้กลับยังไง ทว่าชายหนุ่มกลับทำหูทวนลม ราวกับเสียงเห่าหอนไม่ได้ระคายโสตประสาทแม้แต่น้อย
หวังซุ่นลี่เห็นอีกฝ่ายเงียบก็ยิ่งได้ใจ ปั้นหน้าถอนหายใจเวทนา “ลั่วหยาง เอ๊ย ลั่วหยาง แกคงไม่รู้ล่ะสิว่าโทษฐานฉ้อโกงทรัพย์สินมูลค่าสูง โทษหนักสุดคือนอนคุกตลอดชีวิตนะเว้ย ในฐานะอาจารย์ ฉันทนเห็นแกหมดอนาคตไม่ได้จริงๆ เลิกตอแหลซะเถอะ”
ลั่วหยางละมือออกจากขาเด็กน้อย ค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้น
หวังซุ่นลี่ชะงักกึก ในใจลอบลิงโลด… หึ มันยอมแพ้แล้ว! ขิงแก่อย่างฉันยังไงก็เผ็ดกว่าไอ้เด็กเมื่อวานซืนตาดำๆ
“เสร็จเรียบร้อย” ลั่วหยางลูบหัวเล็กๆ ของซ่งเหม่ยฉี “ม
