แขนลูกชายทิ้งเต็มแรง ก่อนจะกระแทกเท้าเดินตึงตังออกไปอย่างหัวเสีย
ถ้าไม่ใช่เพราะความโง่บัดซบของไอ้ลูกเวรนี่ปล่อยให้หลิวโย่วสุ่ยคว้าจุดตายไปได้ วันนี้ตระกูลซ่งจะตกอยู่ในสภาพหมาจนตรอกแบบนี้ได้ยังไง!
ลั่วหยางมองส่งแผ่นหลังพวกหมาจรจัดเดินจากไป ตลอดกระบวนการชายหนุ่มไม่ได้ปริปากพูดสักคำ ทว่าเขารู้ไส้รู้พุงดีว่า ละครฉากใหญ่ที่หลิวโย่วสุ่ยเพิ่งเล่นไป ทั้งหมดก็เพื่อซื้อใจเขา มาเฟียเฒ่าที่สร้างเนื้อสร้างตัวมาจากวงการมืดและเพิ่งล้างมือชุบตัวฟอกขาวได้ไม่กี่ปี ย่อมช่ำชองศิลปะการซื้อใจคนและการเหยียบหัวศัตรูให้จมดิน
“หมอเทวะลั่ว… ขอยาตัวนั้นให้ฉันลองใช้บ้างสิ” หลิวโย่วสุ่ยฉีกยิ้มประจบ ยื่นมือรอรับ
ลั่วหยางปัดตกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณหลิว… จะใช้ยาหรือไม่ มันคือสิทธิ์ขาดของผม การรักษาสำหรับวันนี้จบลงแล้ว พรุ่งนี้คุณค่อยมาใหม่ก็แล้วกัน”
หลิวโย่วสุ่ย “…”
สรุปคือ… บทคุณลุงมาเฟียแสนดีที่กูทุ่มเทเล่นไปเมื่อกี้ สูญเปล่างั้นเหรอ?
หรือว่ามาดก็อดฟาเธอร์ของเขามันยังขาดพร็อปซิการ์อีกมวน ถึงได้ไม่ขลังเท่ามาร์ลอน แบรนโด?
บอดี้การ์ดสาวขายาวอย่างเจียงเยว่จ้องเขม็งไปที่ลั่วหยาง แววตาดุดันฉายแววหงุดหงิดเต็มพิกัด
