ถึงคำว่า ‘ตายทั้งเป็น'”
“ผะ… ผม…” หวังซุ่นลี่ละล่ำละลัก ขวัญกระเจิงจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง
นัยน์ตาของหลิวโย่วสุ่ยตวัดกลับมาที่สองพ่อลูกตระกูลซ่ง รอยยิ้มอารีกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง “เฒ่าซ่ง เห็นแก่หน้าฉันสักครั้ง ให้เรื่องบัดซบวันนี้มันจบลงตรงนี้ ฉันขอประกาศไว้ตรงนี้เลย… วันข้างหน้า เรื่องของหมอเทวะลั่วก็คือเรื่องของฉัน ใครหน้าไหนกล้าแตะต้องหมอเทวะลั่ว มันต้องข้ามศพหลิวโย่วสุ่ยไปก่อน”
ซ่งไห่ชางโกรธจนเส้นเลือดขมับเต้นตุบ “ประธานหลิว คุณ—”
หลิวโย่วสุ่ยขัดจังหวะหน้าตาเฉย “ฉันน่ะเกลียดความรุนแรงเข้าไส้ ยุคนี้มันเป็นสังคมกฎหมาย ถ้าพวกแกยังไม่เลิกระรานหมอเทวะลั่วกับเสี่ยวเยี่ย ฉันจะแจ้งความ ลากคอพวกแกเข้าซังเตให้หมด”
ซ่งไห่ชางโกรธจนแทบกระอักเลือดเก่าเก็บหกสิบปีออกมาพุ่งใส่หน้า
หัวหน้าแก๊งมาเฟียคุมแดนเถื่อน มานั่งปั้นหน้าบอกว่าเกลียดความรุนแรง แถมขู่จะแจ้งความตลบหลังคนอื่น! ตลกร้ายหน้าด้านๆ แบบนี้มีแค่แกคนเดียวที่กล้าพูด!
หลิวโย่วสุ่ยหรี่ตาแคบ ประกายสังหารวาบผ่านดวงตา “ตงหมิง… พาพ่อแกไสหัวไปได้แล้ว”
ซ่งตงหมิงสูดหายใจลึก ยื่นมือสั่นๆ ไปพยุงแขนบิดา “พ่อ กลับกันเถอะ”
“ไสหัวไปให้พ้น!” ซ่งไห่ชางสะบัด
