หมอกับคนไข้ซะที่ไหน นี่มันครอบครัวพ่อแม่ลูกสุขสันต์ชัดๆ!
ซ่งเหม่ยฉีแกล้งทำหน้าตื่น สับตีนแตกวิ่งหนีไปหลบหลังลั่วหยาง “คุณลุงลั่วช่วยด้วย คุณแม่จะ…”
ทว่ายังไม่ทันสิ้นประโยค วิ่งไปได้ไม่ถึงสามก้าว ขาลีบๆ ทั้งสองข้างก็หมดแรงกะทันหัน ร่างเล็กถลาหน้าคะมำลงกับพื้น
หนนี้เยี่ยจือพุ่งเข้ารับได้ทันท่วงที เธอรวบตัวลูกสาวเข้ามากอดไว้แน่น
หวังซุ่นลี่หูผึ่ง สบโอกาสทองรีบแหกปากตื่นเต้น “ฮ่าๆๆ เห็นไหมล่ะ! ฤทธิ์ยาชาหมดแล้วไง”
“หุบปากซะไอ้สวะ!” หลิวโย่วสุ่ยตวาดกร้าว เสียงกัมปนาทสะเทือนโถง
หวังซุ่นลี่ชะงักกึก หดคอกลับแทบไม่ทัน
มาเฟียใหญ่เอ่ยเสียงเยียบเย็น “ฉันไม่ได้ตาบอด ก่อนหมอเทวะลั่วจะลงมือ เด็กนั่นยังเดินขากะเผลกอยู่เลย พอรักษาเสร็จ อาการกะเผลกหายไป แถมยังสับตีนวิ่งได้ตั้งหลายก้าว ฉันขอถามหน่อย… ศาสตราจารย์ระดับประเทศอย่างแก มีปัญญาทำได้ไหมล่ะ”
หวังซุ่นลี่ทั้งอับอายทั้งเคียดแค้น แต่ขี้ขลาดเกินกว่าจะเถียง หน้าแก่ย่นแดงก่ำลามไปถึงลำคอราวกับตับหมูต้ม
หลิวโย่วสุ่ยเหยียบย่ำซ้ำรอยเดิม “ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกรับเงินจากตระกูลซ่งมาเท่าไหร่ แต่ถ้าแกกล้าพ่นน้ำลายลบหลู่หมอเทวะลั่วอีกคำเดียว ฉันจะทำให้แกได้รู้ซึ้ง
