อยากช่วยฉัน” เยี่ยจือจิบวิสกี้อีกอึก พวงแก้มเนียนสวยเริ่มซับสีเลือดฝาดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์
ลั่วหยางยิ้มบาง “พูดตามตรง ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“ฉันก็มีเรื่องอยากให้ช่วยเหมือนกัน แต่ฉันจะให้อะไรตอบแทนคุณได้ล่ะ เอาแบบนี้ไหม คุณเสนอราคามาเลยดีกว่า” เยี่ยจือแกว่งแก้วคริสตัลในมือเบาๆ
ลั่วหยางขมวดคิ้ว “พี่เยี่ย พูดแบบนี้ ผมก็ไม่ช่วยแล้วนะครับ”
“โอเคๆ ฉันผิดเอง ฉันขอลงโทษตัวเองด้วยการหมดแก้วนี้เลยก็แล้วกัน” เยี่ยจือกระดกวิสกี้รวดเดียวหมดเกลี้ยง ก่อนจะรินเติมอีกครั้ง
ลั่วหยางมองเห็นความขมขื่นในดวงตาคู่นั้น เขาเข้าใจดีถึงกำแพงความระแวงและการหยั่งเชิงที่เธอสร้างขึ้น จึงไม่คิดเก็บมาใส่ใจ
“พี่เยี่ย เมื่อกี้บอกว่ามีเรื่องอยากให้ช่วย ลองบอกมาสิครับว่าเรื่องอะไร” เขาตั้งใจช่วยเธอจริงๆ โดยไม่มีผลประโยชน์แอบแฝง
“มีวีไอพีคนหนึ่งกำลังป่วยหนัก ถ้าคุณรักษาเขาหาย… เขาจะช่วยแก้ปัญหาให้ฉันได้”
“เขาป่วยเป็นอะไรครับ” ลั่วหยางถาม
ต่อให้ ‘ดัชนีแพทย์ไท่ชู’ จะร้ายกาจแค่ไหน แต่ก็ใช่ว่าจะครอบจักรวาลรักษาได้ทุกโรคบนโลก
“ช่วงล่างเป็นอัมพาต คุณพอมั่นใจไหม” แววตาเยี่ยจือแฝงความคาดหวังลึกซึ้ง
ลั่วหยางครุ่นคิดครู่หนึ่ง “อัมพาตช่วง
