ลี่ยมสองใบกลับมา รินแอลกอฮอล์สีอำพันลงไปจนเกือบเต็ม ลั่วหยางรับแก้วมาถือไว้
หญิงสาวจิบวิสกี้ไปสองอึก ก่อนจะเปิดบทสนทนา
“สามีฉันชื่อซ่งตงซาน เป็นประธานบริษัทชิงซานเอเนอร์จี ปีที่แล้วเขาไปสำรวจเหมืองลิเทียมที่ชิงไห่ แต่โชคร้ายเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิต พินัยกรรมระบุไว้ชัดเจนว่าหุ้นร้อยละสี่สิบเอ็ดของเขา จะถูกแบ่งให้ฉันยี่สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ และให้เหม่ยฉีอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์…”
ลั่วหยางแปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าเธอจะยอมเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟัง
“แต่ในพินัยกรรมมีเงื่อนไขพ่วงท้าย ถ้าฉันแต่งงานใหม่ สิทธิ์การเลี้ยงดูเหม่ยฉีจะตกเป็นของซ่งไห่ชาง พ่อตาของฉันทันที กฎของชิงซานเอเนอร์จีคือใครถือหุ้นใหญ่สุด คนนั้นกุมบังเหียนบริษัท พ่อตามีหุ้นอยู่ในมือยี่สิบสามเปอร์เซ็นต์ พอสามีฉันตาย พ่อของฉันก็เกษียณ เขาเลยทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งสิทธิ์ดูแลเหม่ยฉีมาให้ได้… ทีนี้เข้าใจหรือยังว่าทำไมเมื่อกี้ถึงเกิดเรื่อง”
“พี่เยี่ย ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย บอกมาได้เลยนะครับ”
“คุณจะช่วยอะไรฉันได้” เยี่ยจือจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา แววตาคู่นั้นราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ
ลั่วหยางชะงัก ตอบไม่ถูกไปชั่วขณะ
“ไหนลองบอกมาสิ ว่าทำไมถึง
