อของชายหนุ่มกลับล็อกแน่นราวกับคีมเหล็ก มันสลัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุด ทำได้แค่ล้มลุกคลุกคลานตามแรงลากไปอย่างทุลักทุเล
“ไอ้เด็กเวร แกจบเห่แน่ ฉันจะทำให้แกต้องเสียใจที่ทำแบบนี้”
พอถึงหน้าประตู ลั่วหยางก็เหวี่ยงร่างซ่งตงหมิงกระเด็นออกไป ร่างนั้นล้มกลิ้งคลุกฝุ่น เนกไทหลุดลุ่ย สูทอาร์มานี่เปื้อนดิน สภาพดูไม่จืด
“หอบเศษสวะสองตัวนี้ไสหัวออกไปซะ” ลั่วหยางตวาด บอดี้การ์ดตาบอดสองคนรีบตะเกียกตะกายโซซัดโซเซหนีหัวซุกหัวซุนออกไปสมทบผู้เป็นนาย
ซ่งตงหมิงตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ยกมือชี้หน้าลั่วหยางด้วยความแค้น
ปัง!
ประตูปิดกระแทกใส่หน้าดังสนั่น
ซ่งตงหมิงยืนหน้าชาดิกอยู่หน้าประตู ไม่ขยับเขยื้อนอยู่นานสองนาน
ซ่งเหม่ยฉีหลับไปแล้ว
เมื่อกี้ยังเจื้อยแจ้วอยู่เลย เผลอแป๊บเดียวก็คอพับหลับปุ๋ย
เยี่ยจือหยิบผ้าห่มผืนบางมาคลุมร่างเล็ก
ลั่วหยางอยากเอ่ยปากปลอบ แต่พอคิดได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้อ่อนแอถึงขั้นต้องการคำปลอบโยน คำพูดทั้งหมดจึงถูกกลืนลงคอไป
“ดื่มอะไรหน่อยไหม” เยี่ยจือเดินตรงไปที่ตู้แช่ไวน์
“ผมไม่ดื่มครับ”
“คืนนี้ขอยกเว้นสักวัน ดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยเถอะ”
ลั่วหยางขัดไม่ได้ จึงพยักหน้ารับ
เยี่ยจือหยิบวิสกี้กับแก้วคริสตัลทรงเห
