่าไหร่กว่าจะเชิญผู้อำนวยการหวังมารักษาเหม่ยฉีได้ แต่พี่กลับทำเรื่องขอออกจากโรงพยาบาลดื้อๆ ผมไปสืบมาหมดแล้ว ไอ้เด็กนี่มันก็แค่แพทย์ฝึกหัดที่เพิ่งโดนเตะโด่งออกมา พี่ไม่เพียงแต่ปล่อยให้หมอเถื่อนมารักษาลูก แต่ยังหิ้วมันกลับมาถึงบ้าน” ซ่งตงหมิงชี้หน้าลั่วหยาง “ดูจากน้ำเสียงที่มันพูดเมื่อกี้… สงสัยคงอยากจะเลื่อนขั้นเป็นพ่อคนใหม่ของเหม่ยฉีล่ะมั้ง”
เยี่ยจือตอกกลับเสียงแข็ง “อย่ามาพ่นคำรำคาญหู ฉันเชิญหมอลั่วมาเพื่อรักษาเหม่ยฉี ถ้าคุณพ่ออยากเจอหลานก็มาเยี่ยมได้ตลอดเวลา แต่ต่อให้เป็นเขา… ก็ไม่มีสิทธิ์พรากเหม่ยฉีไปจากฉัน”
“แต่วันนี้ผมจะพาเหม่ยฉีกลับไปให้ได้ อยากจะรู้นักว่าใครหน้าไหนมันจะกล้าขวาง” ซ่งตงหมิงสาวเท้าตรงดิ่งไปหาเด็กน้อย
ซ่งเหม่ยฉีรีบหดตัวหลบหลังลั่วหยางมิดชิด
ซ่งตงหมิงชี้หน้าลั่วหยาง ข่มขู่เสียงเหี้ยม “ไอ้หนู เตือนเป็นครั้งสุดท้าย หลีกไปซะ ไม่งั้นฉันจะ—”
ลั่วหยางตวัดมือคว้าหมับเข้านิ้วของซ่งตงหมิง แล้วหักงอขึ้นด้านบนอย่างแรง
“โอ๊ยยย” ซ่งตงหมิงแหกปากลั่น หน้าเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
ลั่วหยางลากคอซ่งตงหมิงเดินลิ่วไปที่ประตู
ซ่งตงหมิงทั้งช็อกทั้งเดือดดาลจนหน้าดำหน้าแดงเป็นสีตับหมู แต่มื
