โฟล์คสวาเกน ฟีทอน แล่นฉิวไปตามท้องถนน รถหรูคันนี้มีกลิ่นอายเหมือนเยี่ยจือผู้เป็นเจ้าของ เรียบหรู ดูแพง แต่คนทั่วไปมองไม่ออก
ซ่งเหม่ยฉีนอนหลับปุ๋ยคอพับอยู่บนคาร์ซีท
ลั่วหยางที่นั่งอยู่ข้างๆ อยากเอื้อมมือไปประคองหัวเด็กน้อย แต่ก็กลัวทำเธอตื่น
เยี่ยจือเหลือบมองกระจกมองหลัง เห็นจังหวะที่เขาชะงักมือพอดี ริมฝีปากอิ่มจึงคลี่ยิ้มบาง
เธอไม่เคยเจอผู้ชายที่อ่อนโยนขนาดนี้มาก่อน
“พี่เยี่ย เงินห้าแสนนั่น… ตอนนี้ผมยังไม่มีปัญญาจ่าย ถ้าเก็บครบเมื่อไหร่ผมจะรีบคืนให้นะครับ” ลั่วหยางทำลายความเงียบ เรื่องนี้อัดอั้นในใจมาพักใหญ่ ในที่สุดก็หลุดปากพูดออกมา
“เงินห้าแสนนั่นฉันตั้งใจจ่ายเอง ไม่เกี่ยวกับคุณ” เยี่ยจือตอบเรียบๆ
“ทำแบบนั้นได้ยังไงครับ”
“คุณเรียกฉันว่าพี่เยี่ย ฉันก็ตั้งใจรับคุณเป็นน้องชาย ถ้าเห็นฉันเป็นพี่สาวจริงๆ วันหลังก็เลิกพูดเรื่องนี้ซะ”
ลั่วหยางถึงกับไปไม่เป็น
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องประเคนเงินห้าแสนให้ผู้หญิงอย่างเหลียงหง ถ้าเหลียงจวินกับไอ้เสื้อกล้ามนั่นคิดจะลงมือจริงๆ เขาไม่มีทางแพ้ ประสาทสัมผัสของ ‘กายาจิตขมังเวท’ เฉียบคมเหนือมนุษย์ ส่วน ‘ดัชนีแพทย์ไท่ชู’ นอกจากใช้รักษาโรค
