เข้าทำงาน ฉันก็กลายเป็นแค่ยางอะไหล่ แล้วตอนนี้แกลดสถานะฉันเป็นตัวอะไรอีกล่ะ”
“แกจะไม่ให้อภัยฉันจริงๆ ใช่ไหม” แววตาของเหลียงหงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา
ชายหนุ่มส่ายหน้า “สิ่งที่แกต้องการจริงๆ ไม่ใช่คำให้อภัยหรอก แต่เป็นวิชาแพทย์ที่ฉันโชว์ให้ดูวันนี้ รวมถึงเงินที่ฉันจะหาได้ในอนาคตต่างหาก ผู้หญิงอย่างแก… ฉันรับไม่ไหวหรอก จบกันแค่นี้ ขอให้โชคดีก็แล้วกัน”
“ฉันไม่เลิก ถ้าแกกล้าทิ้งฉัน ฉันจะตายให้ดูตรงนี้แหละ” เหลียงหงเงื้อกรรไกรขึ้นจ่อหน้าอกตัวเอง
ลั่วหยางไม่แม้แต่จะปรายตาหันกลับไปมอง
ปลายกรรไกรหยุดชะงักห่างจากหน้าอกไปคืบกว่า เธอปรี๊ดแตกตวาดลั่น “ลั่วหยาง… แกมันใจดำ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย”
ชายหนุ่มหันกลับมา ตอกหน้ากลับเสียงเรียบ “เอากรรไกรพลาสติกมาขู่ฆ่าตัวตาย จะเล่นละครหาป้าแกเหรอ”
เหลียงหงทั้งโกรธทั้งอาย หน้าดำหน้าแดง “ได้ ในเมื่อแกไร้เยื่อใยขนาดนี้ ฉันก็ขี้เกียจพล่าม จ่ายค่าเสียเวลามาสองแสน”
ลั่วหยางคร้านจะเสวนาด้วย หมุนตัวเดินหนีทันที
ทว่าพอถึงหน้าประตู กลับต้องชะงักเท้าถอยหลัง
ชายฉกรรจ์สองคนยืนขวางทางออกอยู่ หนึ่งในนั้นคือ ‘เหลียงจวิน’ ลูกพี่ลูกน้องของเหลียงหง ส่วนอีกคนเป็นไอ้หัวเกรียนใส่เสื้อกล้ามรัดรูป
