วยแน่ๆ” เสียงผู้หญิงอีกคนตอบกลับด้วยความอ่อนโยน
ลั่วหยางผลักประตูเข้าไปด้านใน
นี่คือห้องผู้ป่วยระดับวีไอพี กว้างขวาง หรูหรา อุปกรณ์ครบครัน บนเตียงมีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ นอนอยู่ ดวงตากลมโต หน้าตาจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบชั้นดี
เธอคือซ่งเหม่ยฉี อุบัติเหตุทำให้เส้นประสาทที่ขาขวาฝ่อลีบจนเดินไม่ได้ ต้องนอนแอดมิทที่นี่มาหนึ่งสัปดาห์แล้ว
ข้างเตียงมีหญิงสาวหน้าตาสะสวย รูปร่างเย้ายวน ท่าทางหรูหราสง่างามยืนอยู่ เธอคือ ‘เยี่ยจือ’ แม่ของเด็กน้อย
“คุณลุงลั่ว” ซ่งเหม่ยฉีเห็นลั่วหยางก็ยิ้มกว้าง ดีใจออกนอกหน้า
ลั่วหยางยิ้มตอบ ตั้งแต่เข้ามารักษา เด็กน้อยคนนี้ก็ติดเขาแจ และเขาก็เอ็นดูเธอมากเช่นกัน
“หมอลั่ว” เยี่ยจือพยักหน้าทักทาย
“ผมมาดูอาการเหม่ยฉีครับ”
เยี่ยจือขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเพิ่งจะเข้ามาตรวจอาการตามรอบไปเมื่อไม่นานมานี้ ทำไมถึงมาอีก แต่เธอก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร ไม่ใช่แค่ลูกสาวที่ติดเขา ตัวเธอเองก็รู้สึกถูกชะตากับหมอหนุ่มคนนี้ไม่น้อย
โลกใบนี้มักใจดีกับคนหน้าตาดีเสมอ ลั่วหยางมีโครงหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับหยกสลัก ส่วนสูงทะลุร้อยแปดสิบ รูปร่างสมส่วน ผู้ชายแบบนี้ต่อให้เป็นผู้หญิงวัยไหนเห็นก็อดหวั่นไหว
