ไม่ได้
ลั่วหยางเลิกผ้าห่มขึ้น แกะผ้าพันแผลที่ขาขวาของเด็กน้อยออก เผยให้เห็นแผลฉกรรจ์รูปสามเหลี่ยมบริเวณหัวเข่าที่ยังไม่ได้ตัดไหม กล้ามเนื้อน่องฝ่อลีบลงอย่างเห็นได้ชัด สภาพน่าเวทนาจนชวนปวดใจ
“หมอลั่ว คุณจะทำอะไรคะ” เยี่ยจือถามด้วยความสงสัย
“พี่เยี่ย ผมรักษาขาของเหม่ยฉีให้หายขาดได้ ขอเวลาแค่แป๊บเดียว… ผมจะสร้างปาฏิหาริย์ให้ดู” ลั่วหยางตอบเสียงหนักแน่น
เยี่ยจือชะงัก “คิวผ่าตัดคือวันพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอคะ”
“ผมหมายถึง… ผมจะรักษาให้เหม่ยฉีเดี๋ยวนี้เลยต่างหาก”
“เอ่อ…” เยี่ยจือลังเลหนัก ไม่รู้ว่าควรปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจดีไหม
แต่ซ่งเหม่ยฉีกลับรบเร้าเสียงใส “หม่าม้า ให้คุณลุงลั่วรักษาหนูเถอะนะคะ หนูอยากให้คุณลุงลั่วรักษา”
เยี่ยจือชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ทนสายตาออดอ้อนของลูกสาวไม่ไหวจึงพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ แต่ฉันจะยืนดูอยู่ตรงนี้นะคะ”
ลั่วหยางปัดความคิดฟุ้งซ่าน รวบรวมสมาธิ ชูนิ้วชี้และนิ้วกลางมือขวาประกบกัน
การสืบทอดของจอมขมังเวทบรรพกาลแบ่งเป็นสามส่วน หนึ่งคือ ‘ตราประทับชะตาขมังเวท’ ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันตัวตนจอมเวท สองคือมหาอาคม ‘ตราประทับวิญญาณ’ และสาม… คือสองนิ้วของเขาในตอนนี้ ‘ดัชนีแพทย์ไท่ชู’
ใช้นิ้วเป
