็นเข็ม ใช้ปราณวิญญาณเป็นโอสถ… ดัชนีชี้ลงไป โรคภัยมลายสิ้น!
ซ่งเหม่ยฉีแอบเกร็ง “คุณลุงลั่ว จะเจ็บไหมคะ”
“ไม่เจ็บเลยครับคนเก่ง หนูหลับตาก่อนนะ แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว” เสียงของเขาอ่อนโยน
เด็กน้อยหลับตาปี๋อย่างว่าง่าย
แสงสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งสว่างวาบขึ้นที่ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางของลั่วหยาง แรกเริ่มมันเล็กราวกับเส้นผม ทว่าเมื่อเขาเร่งเร้าปราณวิญญาณ ลำแสงนั้นก็ขยายตัวหนาขึ้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อแสงยาวจรดสี่นิ้ว ลั่วหยางก็ทิ่มดัชนีลงบนน่องข้างที่บาดเจ็บของเด็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลากผ่านไปตามแนวเส้นประสาทที่เสียหายอย่างช้าๆ
วินาทีนั้น เส้นประสาทที่ฝ่อลีบภายในน่องขวาของซ่งเหม่ยฉีพลันได้รับการหล่อเลี้ยงและซ่อมแซมจากปราณวิญญาณ มันกำลังฟื้นฟูตัวเองกลับมามีชีวิตชีวาด้วยความเร็วเหนือสามัญสำนึก
เยี่ยจือเบิกตากว้าง ทั้งประหลาดใจและลุ้นระทึกจนลืมหายใจ
เธอไม่เข้าใจวิธีรักษาของเขาเลยแม้แต่น้อย ใช้แค่สองนิ้วจิ้มไปมา ยาสักหยดก็ไม่มี มันจะไปรักษาโรคได้ยังไง แอบคิดแวบหนึ่งว่าหมอหนุ่มไปเจอเรื่องสะเทือนใจจนสติหลุดหรือเปล่า ถึงได้ทำท่าทางแปลกประหลาดแบบนี้ แต่ในเมื่อลูกสาวไม่ได้ร้องเจ็บปวด เธอจึงไม่อยากขัดขวาง
คิดซะว่าเล่น
