ประสานกับเสียงโต๊ะเก้าอี้ที่โยกคลอนรุนแรงขึ้น
ลั่วหยางยืนกำหมัดแน่น ใจแหลกสลาย
ในสายตาเขา หวังซุ่นลี่คืออาจารย์ผู้เคร่งขรึมเที่ยงตรง ส่วนเหลียงหงคือแฟนสาวที่แสนอ่อนโยนเพียบพร้อม แต่สองคนที่เขารักเหมือนคนในครอบครัว กลับมาแอบสวมเขาให้กันหน้าตาเฉย
“อาจารย์… เร็วหน่อยสิ…” เสียงหอบกระเส่าของเหลียงหงดังลอดมา
เพียะ!
เสียงตบเนื้อดังฉาดใหญ่แทรกขึ้น
“เรียกฉันว่าอะไร”
“ป๊า ป๊าเร็วเข้าสิ พักเที่ยงใกล้หมดแล้ว ขืนชักช้าเดี๋ยวมีคนมาเห็นหรอก”
“กลัวลั่วหยางมาเห็นหรือไง มาเห็นสิดี ยิ่งตื่นเต้น” หวังซุ่นลี่ได้ใจ สันดานวิปริตเผยออกมาชัดเจน
“บ้าจริง ป๊านี่ร้ายที่สุดเลย” เหลียงหงทำเสียงกระเง้ากระงอด
ลั่วหยางแทบระงับความโกรธไม่อยู่ ฟังจากบทสนทนา… ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้ไม่ได้เพิ่งลอบกินกันแค่ครั้งสองครั้งแน่
“ผู้ชายไม่ร้ายผู้หญิงไม่รัก เธอร่านขนาดนี้ ไปอยู่กินกับไอ้ลั่วหยางมาเป็นปี มันไม่เคยแตะตัวเธอเลยหรือไง” หวังซุ่นลี่ถามกลั้วหัวเราะ
“หมอนั่นมันไอ้โง่ วันๆ ไม่มุดหัวอ่านหนังสือก็บ้าวิจัยเคสคนไข้ แถมยังชอบลงไปนั่งขัดสมาธิท่าประหลาดๆ บนพื้น นั่งทีเป็นชั่วโมง พร่ำเพ้อบ้าบออะไรก็ไม่รู้ว่ากำลังหลอมปราณ” น้ำเสียงเหลีย
