งหงเจือความรังเกียจชัดเจน
“คนโง่มันก็มีข้อดีของมัน ทั้งทำงานเก่งแถมยังเป็นแพะรับบาปแทนฉันได้พอดี” หวังซุ่นลี่หัวเราะร่วน
“หมายถึงเด็กที่ชื่อซ่งเหม่ยฉีคนนั้นเหรอคะ” เสียงหอบหายใจของเหลียงหงถี่กระชั้น
“ที่รักของฉันฉลาดจริงๆ เด็กนั่นภูมิหลังไม่ธรรมดา เป็นทายาทสายตรงคนเดียวของตระกูลซ่งที่เป็นผู้ถือหุ้นโรงพยาบาลนี้ แถมตาของเด็กยังเป็นอดีตผู้นำระดับสูงของเมือง เส้นสายประเคนมาให้ถึงที่ขนาดนี้ ยังไงฉันก็ต้องเกาะไว้ให้แน่น แต่โรคของเด็กนั่นรักษายาก ถ้าผ่าตัดแล้วรอด นั่นคือผลงานฉัน แต่ถ้าพลาดตายขึ้นมา ไอ้โง่ลั่วหยางก็ต้องรับเคราะห์แทน… แบบนี้สิถึงเรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”
“ป๊าจับตรงไหนเนี่ย บ้าจัง” เหลียงหงหัวเราะคิกคัก
ไอ้ชาติชั่ว… เด็กตัวแค่นั้นยังเอามาเป็นเครื่องมือ พวกมันไม่ใช่คนแล้ว!
โทสะเดือดดาลทะลุขีดจำกัด ลั่วหยางซัดเท้าถีบประตูเต็มแรง
ปัง!
บานประตูกระแทกเปิดออก ลั่วหยางพุ่งพรวดเข้าไปในห้อง
ทว่าวินาทีนั้น กระแสความร้อนขุมหนึ่งกลับพุ่งทะลักจากจุดตันเถียนทะยานขึ้นสู่หว่างคิ้ว ร่างกายเขาแข็งทื่อในพริบตา เสียหลักล้มตึงลงไปกองกับพื้น ทำได้เพียงเบิกตาโพลงมองชายโฉดหญิงชั่วตรงหน้า
เหลียงหงนั
