นิด! มิหนำซ้ำยังต้องสวดมนต์! ยิ่งเร็วยิ่งดี! นี่จะทำสอบความเร็วปากเขาหรือ?
“บุญกุศลจะเริ่มในสาม สอง…”
“เดี๋ยว…นี่นายกะทันหันเกินไป อมิตาพุทธ พระพุทธองค์…%$#T%#” ฟางเจิ้งไม่มีโอกาสบ่นเลย ไม่มีเวลาเตรียมตัวด้วย พอสิ้นคำว่าหนึ่งก็รีบสวดมนต์! ส่วนสวดอะไรนั้นก็ต้องเป็นวัชรสูตร ท่องตั้งแต่เล็กจนโต จึงชำนาญที่สุด!
“จำไว้ ยิ่งสวดหลายบท คำอวยพรก็ยิ่งมาก”
ฟางเจิ้งด่าทอในใจยกใหญ่ ‘นี่ใช่อวยพรเหรอ? นี่มันทรมานฉันชัดๆ? บีบให้ฉันสวดมนต์? มีการบังคับนักเรียนแบบนี้ด้วยรึไง? ทำร้ายกันเกินไปแล้ว!’
ว่าฟางเจิ้งรวบรวมสมาธิทันที จิตใจสงบเป็นสิ่งแรก สวดมนต์อวยพรเงียบๆ…
ฟางเจิ้งอ่านคัมภีร์มาไม่น้อย ที่ท่องมาก็มีไม่น้อย ทว่าคัมภีร์ส่วนใหญ่เขาท่องแล้วยังไม่มีวิธีสวดแบบรวดเร็ว เขาเลยเลือกคัมภีร์ที่ตนชำนาญที่สุดหลายบท วนซ้ำไปมาไม่มีสิ้นสุด…
ตอนนี้เองลิงได้ยินเสียงสวดดังมาจากในอุโบสถจึงหันมามอง ปกติฟางเจิ้งสวดมนต์ไม่ได้แปลกอะไร แต่วันนี้มีบางอย่างผิดปกติ! เมื่อก่อนฟางเจิ้งจะสวดมนต์มีจังหวะ เสียงไพเราะมากราวกับเสียงพุทธ
ทว่าวันนี้ทำไมถึงเหมือนกับเทถั่ว? เป็นบ้าไปแล้วหรือ?
ลิงแปลกใจ เด็กแดง หมาป่าเดียวดายและกระรอกถึงเบนความสนใจเข้าม
