า ศิษย์พี่ศิษย์น้องสี่คนมองตากัน กระรอกเอ่ย “อาจารย์เป็นอะไร? จะรีบตามรถไฟรึ?”
“บ้าไปแล้ว…” เด็กแดงพูด
หมาป่าเดียวดาย “ฉันไปเตือนอาจารย์หน่อยดีไหม?”
สิ้นเสียงก็เกิดเสียงดังฟุบรอบตัว คนอื่นที่เดิมทียืนข้างกายต่างหลบไปไกล เด็กแดงเอ่ยด้วยมาดขรึม “ข้าว่าท่านจะลองดูก็ได้”
กระรอกเงยหน้ามองฟ้า พูดด้วยท่าทีสบายๆ “ฉันก็ว่าได้ ศิษย์พี่ไปเถอะ”
หมาป่าเดียวดายขมวดคิ้ว มองลิงที่โยนไม้กวาดและหยิบพลั่วเหล็กขึ้นมา “ศิษย์น้องจะทำอะไร?”
“ไปขุดหลุมให้ท่านที่ภูเขาข้างหลัง เดี๋ยวจะทำป้ายหลุมศพให้ด้วย…” ลิงเอ่ยอย่างจริงจัง
เส้นสีดำขึ้นเต็มหน้าผากหมาป่าเดียวดาย ไอ้เวรนี่…มีแต่พวกใจร้าย! มันแค่พูดเฉยๆ ใครจะกล้าไปรบกวนฟางเจิ้งตอนนี้? นี่เรียกว่าหาเรื่องใส่ตัวหรือไม่?
เจ้าพวกนี้เลยนั่งหน้าประตู มองฟางเจิ้งเงียบๆ
“พวกนายดู หัวโล้นอาจารย์เหงื่อออกแล้ว” กระรอกกล่าวด้วยความกังวลเล็กน้อย
“เหงื่อออกจริงๆ มีโอกาสที่คราบมันจะไหลด้วย” หมาป่าเดียวดายพึมพำ
“เหมือนว่าอาจารย์จะเครียดมาก” เด็กแดงพูด
“ไปช่วยท่านเช็ดเหงื่อหน่อยดีไหม”
“ฉันว่าเขาน่าจะดื่มน้ำเยอะ พวกนายดู น้ำลายกระเด็นออกมาเลย…”
……..
ระหว่างที่เจ้าพวกนี้พึมพำ เสียงยัง
