ตอนนี้คงขายได้แต่แฟนคลับโง่ๆ…”
“สงครามน้ำลายในอินเทอร์เน็ตใกล้จะถึงขอบฟ้าแล้ว พูดจริงๆ นะ ฉันไม่ได้อะไรกับหลี่เสวี่ยอิงเลย แต่พวกแฟนคลับเธอน่ารังเกียจจริงๆ คุยโม้ทั้งวัน ดูยังไม่เคยดูเลยก็โม้ว่าเป็นอย่างนั้น น่ารังเกียจ!”
“ใช่ๆ แถมยังห้ามว่าเธออีก หรือว่าหลี่เสวี่ยอิงเป็นเทพ? ได้แต่พูดจาดีๆ ห้ามว่า? น่าตลกจริงๆ!”
……….
คนเหล่านี้เดินเฉียดไป แต่ไม่เห็นว่าหมาป่าใหญ่สีขาวข้างหลังพลันหมุนตัวกลับ ตะปบกรงเล็บไปที่ก้นคนหนึ่งด้วยความโมโห ทว่าฟางเจิ้งเอามือจับหางไว้แล้วลากไป
หนังเพิ่งจบ คนโดยสารลิฟต์จึงเยอะมาก ฟางเจิ้งเลยพาพวกศิษย์ลงบันไดเสียเลย บันไดไม่มีคน ในที่สุดหมาป่าเดียวดายก็อดใจไม่ไหวพูดขึ้น “อาจารย์ เมื่อกี้ท่านขวางศิษย์ทำไม? ไอ้พวกบ้านั่น ดูยังไม่เคยดูเลยก็พ่นน้ำลายอยู่นั่น ให้ศิษย์กัดก้นพวกมันให้เละไปเลยเถอะ”
“ใช่ อาจารย์ พวกเขายังบอกอีกว่าแฟนคลับพี่สาวเสวี่ยอิงไม่เคยดูก็โม้แล้ว พวกเขาไม่คิดหรือยังไงว่าตัวเองไม่เคยดูเหมือนกัน แล้วมีสิทธิ์อะไรมาด่า? ไม่ไหวแล้วจริงๆ” กระรอกควงหมัดเล็ก ก่อนเสริมไปอีกประโยค “เมื่อกี้ถ้าอาจารย์ไม่ดึงศิษย์ไว้ ศิษย์คงไปอัดพวกเขาแล้ว”
พูดจบ ดวงตาสี่ดวงมองมา
