เต้ที่ละเกียรติเพื่อประชาชนได้นั่นต่างหากคือเจ้าแผ่นดิน” ฮวามู่หลันเอ่ย
“เช่นนั้นคนอื่นรุกรานเข้ามา พวกเราก็ห้ามโต้กลับรึ?” น้องชายถามด้วยความสับสนเล็กน้อย
“ถ้าอดทนต่อไปอีกไม่ไหวก็ไม่ต้องอดทน สงครามคือวิธีการสุดท้ายที่ใช้ได้” ฮวามู่หลันพูดถึงตรงนี้ ดวงตาเธอพลันสว่างไสวขึ้นมา!
ฮวามู่หลันหันกลับไปมอง เห็นดวงตะวันเบื้องหลังส่องแผ่นดิน บนแผ่นดินเขียวชอุ่มพุ่มไสวมีพลังชีวิตคึกคัก ไก่และสุนัขในหมู่บ้านใกล้ชิดกัน ควันไฟหุงอาหารลอยโชยขึ้นมา ช่างเงียบสงบ ภาพนั้นธรรมดามาก แต่เธอกลับรู้สึกว่าภาพนี้สวยจนทำให้หยุดหายใจ!
ฮวามู่หลันมองทิวทัศน์ตรงหน้า มองเด็กหนุ่มตรงหน้า เธอพลันนึกอะไรได้เลยคุกเข่าไปทางทิศที่นักบวชชรามรณภาพ เอาหัวโขกพื้น เอ่ยว่า “หลวงตา ข้าเข้าใจแล้ว!”
พูดจบ ดวงตาฮวามู่หลันสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ เธอยืนขึ้น ทั้งตัวเหมือนสูงขึ้นหลายส่วน
……………………………..…..
